Ciemność

Leżę w ciemności, wykończona, wyczerpana, jak po wielogodzinnym biegu.
Moje mięśnie płoną, ogniem wzniecanym co chwilę na nowo przez tę panującą wokół ciemność.
Przez strach.
Przeze mnie.
Z mojego umysłu wychodzą na zewnątrz wszystkie moje troski, jedna po drugiej. Ciągną za sobą ból, czarny i pełen kolców. I ta ciemność, pochyla się nade mną, dusi swoim cierpkim oddechem i szorstkimi palcami otwiera moje powieki.
Wsuwa szpony do mojego gardła, rozcina podniebienie, a ja gubię się w sobie i wszystko, czego pragnę, to nie patrzeć.
Lecz moje oczy...moje oczy pozostają szeroko otwarte, jakbym była sparaliżowana, i nie jestem w stanie ani drgnąć, gdy łzy do nich napływają. Wymuszone, niosące ukojenie dla wyschniętych powiek.

Mimowolnie patrzę.
Widzę, jak piętrzą się kształty przed mną, widzę, jak ciemność, będąca wszystkim i niczym, przekazuje im życie. Serce chce się wyrwać z burzącej się świątyni ciszy, jaką jestem.
Ze szponami, utkwionymi w moim gardle w ostrzegawczym geście, z oczami utkwionymi gdzieś przed sobą, nie mogę się poruszyć; stoję między snem a jawą.
Zaczyna się pokaz, próba mojej wewnętrznej siły, trzymającej we mnie uwięziony krzyk, nie pozwalająca się mu wydostać na zewnątrz. Zaczyna się spektakl, w którym ciemność i strach, grają główne role.
Czoło zalewa zimny pot, targa mną pragnienie schowania się pod kołdrą, szczelnego okrycia każdego centymetra mojego ciała. Drżę z zimna i przerażenia, jednocześnie chęć ucieczki rozpala każdą moją kończynę.
A kształty zaczynają się poruszać.
Głosy zaczynają szeptać pod moim łóżkiem.
I otwarta szafa staje się wrotami piekieł, zasłony stoją nade mną jak czarne anioły.
Z każdego kąta pokoju, wyciąga do mnie ręce ta ciemność, dławię się własnymi łzami...

Tak bardzo nie chcę wracać do tego świata, każdego wieczoru, każdej nocy.
Tak bardzo nie chcę zostawać sama.
Wybaw mnie, ukryj mnie przed ciemnością.
Błagam, zabierz mnie w stronę światła!


Vuohi