Melancholia

Tysiącami róż winna być usłana
Do Ciebie wiodąca, droga nieznana
Jednak los wieloma zmartwieniami darzy
Tych, co pragną iść w stronę marzeń...

Nigdy nie sądziłam, że jest to możliwe,
Ale teraz wiem, że nie będę szczęśliwa
Prędzej mi dane umrzeć z miłości,
Niż zasmakować Twej obecności...

Zmroziło krew w żyłach nasze rozstanie,
Serce w lód zmieniło to pożegnanie...
Och, gdybym tylko mogła czas cofnąć...!
Nie zawahałabym się Ciebie dotknąć!

Nikt tak za Tobą tęsknił nie będzie,
Jak w owej chwili tęskni me serce
Duszę rozdziera na strzępy gorzka miłość,
Jaką to serce Ciebie darzyło

Ze wszystkich dotąd smaków znanych mi,
Ten jeden zdawał się być najpiękniejszy
Jakiego me usta łaknęły z całych sił,
Lecz nie poznały po dzień dzisiejszy...

I mimo, że cierpienia tyle mi zadałeś,
Nikogo już nigdy nie będę w stanie
Tak mocno pokochać, jak Ciebie kocham
Bo oddałabym wszystko, gdybym tylko mogła

Może i winnam darować Ci wszystko,
Zapomnieć i karmić swą duszę nienawiścią...?
Wmawiać sobie, iż jesteś wszystkim, czego nie chcę...
Lecz nie potrafię, bo tylko Tobie oddałam serce!

Ku sennej krainie chylą się powieki,
Znużone czekaniem, aż znów się pojawisz
Wkrótce swe oczy zamknę na wieki,
Wierząc, że z uścisku śmierci mnie wybawisz...

Vuohi