Nie ma miłości

Nie ma miłości ani trochę

Ani cienia jej nie dostrzegam

Ocierając się o nią po drodze

Coraz dalej nieświadomie uciekam

Nie ma róż rzuconych na drogę

Ani miękkich płatków, ani pąków kwitnących

Unosi się zapach tych zgniłych kwiatów

A pod nogami kolce, kolce i kolce…

Bronię zawzięcie dóbr mi najbliższych

Gdy najważniejsze umyka przez palce

Dławię się ziemią tak bliską mym snom

Nie mając odwagi wyciągnąć choć dłoń

Ku marzeniom wiszącym nad moją skronią

Karmię się piachem, połykam kamienie

Gdy w górze kwitną poza mym spojrzeniem

Jabłka, czereśnie i wiśnie

Skąpane w czerwieni odcieniach

Skąpane w czerwieni odważnej

Ja w starych swych tonę wspomnieniach

I ziemią się dławię, dławię i dławię…

Nie ma miłości ani trochę

Nic nie może do snu mnie utulić

I nikt mnie w swych ramionach nie zamknie

Gdy ten jeden raz chcę swoją mieć klatkę;

Dom złoty, drzwi na klucz zamknięte

Z czerwienią wokoło kwitnącą

Wzniesiony na bladym obłoku,

Gdzie ziemi, gdzie gruntu nie sięgnę…

Lecz nie ma miłości ni trochę.

Ja w szarych tu barwach rdzewieję

Bojąc się wzrok podnieść ku górze

Przetartą porzucam nadzieję

I tylko kolce, kolce i kolce…

Kaleczę stopy, na ziemię upadam

Wówczas zwracam się twarzą ku niebu;

Marzenia, te wiśnie kwitnące…

Ich czerwień na zawsze przepada

Vuohi