Głos wewnętrzny | Przebudzony |

W codziennej walce o prawdę

Jedyne, co prawdziwie mnie przepełnia,

To hipokryzja,

Obłuda, fałsz i kłamstwo.

Gdy nadal tu  j e s t e m...

"Rozszarp je, rozszarp swe blizny..."

Hymn śpiewany przez moje myśli

Hymn całej mojej nienawiści

Wyzbądź się serca, wyzbądź się duszy

Na cóż potrzebny ci ten starty obłok,

Niegdyś uczuć pełen, niegdyś miłości pełen...?

Dziś nawet nie umiesz już ukryć tego, jaka jesteś.

Ty nawet nie próbujesz...

Kochaj całym sercem, by potem je stracić

Kochaj tak namiętnie, aż ten ogień cię strawi

Kochaj całym ciałem, by potem je zabić

Kochaj i kochaj, aż miłością się udławisz

Uderz mnie, ukłuj i wbij we mnie swe zęby

Zaciśnij z całej siły, zaciśnij te więzy

Chcę umierać, umierać, umierać rozpaczliwie

Bo nie mogę znieść swego odbicia w lustrze

Nie mogę znieść oczu wpatrzonych we mnie

Jakbym była tą, którą zawsze być chciałam

Jakbym zamiast przynosić gorycz, taką słodycz dawała...

Nie zniosę już dłużej widoku tej bieli;

Niosę jej kolejną, długą, krwawą burzę

Chcę przerwać, rozerwać, rozgnieść tę ciszę

Szarpnij mnie, popchnij, daj mi swój gniew wykrzyczeć!

Kim jesteś teraz, odpowiedz, kim jesteś?

Skrywałaś się przecież tak długo przede mną,

Że twarz twoja obca, zmieniona, jak nigdy

Nie miłość; nienawiść, wyrządziła ci krzywdy

Chcesz dać temu upust, ja wiem, czego chcesz

Chcesz, by wszystko wróciło, chcesz cierpieć i gnić

Widzę, jak się męczysz; ani łzy nie możesz uronić

Za uśmiecham nie skrywasz już bólu miłości,

Lecz rządzę swej krwi, lecz smak nienawiści

Co się stało z całym pięknem twoim?

Bywało ukryte głęboko pod skórą...

Odgrzeb je, rozgrzeb, wykop na powierzchnię

Przecież musisz je znaleźć, musisz odzyskać!

Rozszarp je, rozszarp swe blizny!

Uderz w nie i niech skóra krzyczy

Niech zaleje tę biel zimną czerwona lawa

Ucieknij w to, wejdź jak najgłębiej...

Nienawidzisz siebie, nienawidzisz mnie!

Nienawidzę siebie, nienawidzę cie!

Chcę rozbić to lustro i przejść na twą stronę,

Uciszyć cię wreszcie nim zupełnie spłonę,

Nim w czerwieni znów utonę,

To ciebie rozerwać chcę, nie swoją skórę

Zamknij się wreszcie, zamilcz na zawsze!

NIE POTRAFIĘ PRZEZ CIEBIE NA SIEBIE PATRZEĆ!!!

Uderz mnie, ukarz, rozetnij, zabij

Niech mnie dosięgnie kara za nienawiść 

Tak bardzo kochałam, że zgniła ta miłość we mnie,

Szukałam w sobie prawdy...

I błądziłam nadaremnie...

13.11.14, 

Vuohi