Topniejąc pośród nocy

Nieznajomy zapach przylgnął mi do skóry
Wplątał się we włosy, naruszając mury,
Które przeciw wszystkim przywiązaniom wzniosłam
Myśląc, że już w końcu z nadziei wyrosłam...

Krzew różany, otulony śniegiem, zadrżał
W swojej samotności słów zmrożony chłodem
Zalśniła w ciemności rześka myśl rumiana
Pękły pąki skute rozczarowań lodem

I ja drżę - naraz ze strachu, i z radości;
Oto rosa wieczorna mrok przebija łez
I rzucam się w jasne ramiona lekkości,
A na powieki mi opada ciepły sen...

Chciałabym jeszcze wtulić się ze wszystkich sił
W tę miękką, nieznaną mi dotąd, senną woń
I jakoś...dłonie wpleść w to nowe marzenie
Do szepczącego serca swą przyłożyć skroń...

Lecz dziś uciekam, z tęsknotą na ramieniu;
Moje lęki jeszcze nie chcą mnie opuścić...
Ale wrócę tam na pewno, przed Jesienią,
Tylko...nie pozwól mi Zimy do serca wpuścić.



Vuohi, 16/17.01.16