Widma

Usłyszałam pieśń
nuconą przez cienie wspomnień
- stęsknioną i cierpką,
niewyraźną i cichą

Pośród tłumu rozbrzmiały
widma letniej kołysanki
- pełne nadziei, lecz słone
niechcące zamilknąć

Śledzą mnie, dokądkolwiek idę
niewypowiedziane boleści
wiszą nade mną
gęstymi chmurami żalu
przysłaniając mi niebo

I...ach, chciałabym móc
uszy swe zatkać
i oczy zamknąć,
a pięści rozluźnić

Nie musieć się bronić
już nigdy więcej
przed ścigającym mnie ciągle...

Szaleństwem.


Vuohi, 21.03.17

marzec 2017

Mam trzęsienie serca;

ziemia mej tęsknoty

znów oddycha -

uderza pięścią deszczu

w moje żebra

i lawiną lęku -

odbiera mi spokojny sen

Pozornie zabliźnione rany

otwierają się gwałtownie

białym płonąc ogniem

Cienka jest granica między

wiązaniem końca z końcem,

a zaciskaniem pętli...

Nie wiem

kim

jestem

Vuohi, 13/15.03.17