Jestem

Pogubiłam się nieco

Pomiędzy swoim ja, a swoim jestem

Straciłam kontakt z lustrzanym odbiciem

Mojego wewnętrznego świata

A spojrzeć doń bezpośrednio zbyt się obawiam

Zaplątałam się w pajęczynę moich

Najcichszych myśli,

Wyśniłam jedynie jedną nić,

Która prowadząc mnie do przodu,

Zagadkę mego istnienia może pomóc mi rozwiązać

Bo gdy po jednej stronie ja,

Moje radości i smutki,

Ramiona moje okrywa płaszcz marzeń

Chroni mnie przed chłodem niszczycielskich żądzy

Może to wiara i nadzieja, a może wszystko,

Co chciałabym kiedyś poczuć

Miłość, której ilość maleje z każdą myślą nienawiści

Lęk, którego nie chcę zauważać...

Jakaś delikatność tutaj tkwi...

Na pograniczu rozpaczy, zaplątana w moje włosy

Prawie upadła już i rozbiła się o posadzkę

Łza, którą uroniło moje oko w dalekiej przeszłości...

A po drugiej stronie jestem,

Istnieję, jako iskierka na przestrzeni czasu

Na tle ogromnego świata

Jestem zaledwie przez chwilę

Lśnię, a zaraz potem znikam bezpowrotnie

Zostawiając po sobie jedynie garstkę popiołu

A nawet i to nie na długo starcza,

Bo szaleńczy wiatr zabiera ze sobą wszystko

I zaciąga nas ku ziejącej otchłani

I jak moje ja, może istnieć w obliczu jestem

Gdy jedno drugiemu przeczy

Naprzeciw sobie wychodzą bez ustanku

Ja, które uczuciami chce wypełnić każdą chwilę

Oraz jestem, które chwilą być się zdaje tylko

Kim jestem, jeżeli po prostu jestem,

A kim, jeżeli ja...sobą jestem

Boję się rozsunąć palce dłoni, którymi twarz zakrywam

Boję się ujrzeć odpowiedź i poznać siebie 

Bo nie chcę od siebie odrywać tych dwóch

Walczących ze sobą światów

Z których jeden szepcze, a drugi krzyczy...

Ja Jestem.

Istnienie nierozerwalne i ponad czasem...

Przemijam tylko tego pragnąc

A póki nie chcę, póki tli się we mnie ten płomień,

Zaczepiam palcami o kontury swego świata

I nie gotowa jestem odchodzić jeszcze

Vuohi