Cisza pośród ciemności (Ciemność 2)

Cisza mnie ogłusza, przeraża swoim pięknem.
Leżę wśród ciemności, trzęsę się ze strachu...chcę zacisnąć powieki, nie móc na to wszystko patrzeć, na rysujące się na tle czerni, rosnące kształty.
Ale noc otwiera mi powieki, czuję jej zimne palce, ciągnące moje powieki do góry.
"Patrz na mnie. Podziwiaj mnie" - szepcze.
Ale ja tak bardzo się boję chłodu, ukrytego w jej przepięknych oczach...jest tak lodowata, że para ulatnia się z moich ust...

Cisza rośnie, cisza osiada mi na płucach.
Zgniata mnie od środka, chyli żebra ku sobie, czyniąc z nich ostrza, wycelowane prosto w moje serce...Moja klatka staje się pułapką.
Jedynie moje wewnętrzne gwiazdy, są w stanie mnie uratować.
Są moją jedyną nadzieją, pośród rozprzestrzeniających się lęku, ciszy i ciemności.

Patrzę na nie, a łza kręci mi się w oku.
Pragnę ich dotknąć, lecz są zbyt daleko. Noc krępuje moje ruchy, zaciska ręce na mojej twarzy, odbija na niej swoje złości i niedopowiedzenia.
A gwiazdy wewnątrz mnie jaśnieją, próbując nieść mi ukojenie...
Wówczas sen mi zsyłają - koniec udręki mojej tego wieczoru.

Są moim ratunkiem, są moją ucieczką.
Biegnę ślepo w stronę światła.

Nie ma mnie.
Nie ma mnie...

Nie ma.



Vuohi