Księżycowy

Widzę i czuję Cię tak samo, jak Ty patrzysz na mnie:

raz w pełni, raz ledwie zauważalnie

cienką wygiętą kreską

na ciemnej planszy Twój uśmiech

rysuje nocne źródło światła

Czarne niebo najwyraźniej

odznacza Twoje istnienie

i w najgorszej pogodzie

blask przebija się przez deszcz -

mieni się w tysiącach kropel

chmury przekłuwa na wskroś

Oświetlasz mnie, ale nie ogrzewasz

- dając srebrne złudzenie ciepła -

jesteś przecież za daleko, by mnie objąć

niezależnie czy to 384 400, czy 4 i pół kilometra

(mimo) wszystko jednak czuję:

Twa obecność wisi mi nad głową

i chyba jest równie wieczna,

co te gwiazdy, słońce i wszechświat

Vuohi, 21.04.20

Stan zapalny

Jednym rzuconym mimochodem słowem
zdaniem zapisanym bezwiednie, nie do mnie
nie bezpośrednio -
wciąż to potrafisz

Ciało przez lata wypracowało
swoisty mechanizm obronny:
ścina mnie z nóg ból kolan i kręgosłupa
drętwieją kończyny i trzęsą się dłonie
chcą mi rozkazywać, bym się położyła
a najlepiej bym w ogóle przespała wszystko
i obudziła się, gdy to przeminie...

Gdy Ty przeminiesz.

Kiedyś przestanę zrywać naklejki
i zmywać podpisy spod każdej półki
ciągnących się zdarzeń nalanych w fiolki
zamkniętych w puszki, w pudełka na kluczyk

Kiedyś moje usta przestaną pękać
na dźwięk tej prawdy, którą przyduszam
będę mogła nazwać rzeczy po imieniu
podzielić łupy przeszłości na dobre i złe

Twe nieczułości oznakuję ostrzeżeniem
Twoje uśmiechy pochowam w szkle


Vuohi, nocą 16.04.20

Zawieszenie

Po szerokich plecach Nieba

złote palce rozsypują

deszcz świetlistych pocałunków

zapisują niewidzialną kreską

historię wszystkich światów

Niebieskość nie zapomina

- ufnie chłonie

każdy balsam opowieści

wsmarowany przez gwiezdne dłonie

Tysiące słońc łączy jedna pamięć

- ona chroni

przed marzeń ich spełnieniem

o rzuceniu się na Ziemię

Vuohi, 15.04.20

Czas Róży

W zgięciach łokci, pod kolanem

gdzieś za uchem, między palcami

pozostały nieproszone resztki

Twoich wpleceń, wtuleń, wkłuć -

z pierwszą różą od Ciebie

otrzymałam to mrowienie kończyn

przyjemne mdłości

skurcze w piersi i podbrzuszu

zapach zimo-wiosny

Nieprzemijalne pojęcie czasu

nabyte przez złączenia naszych ciał

niezatapialne muśnięcia dłoni

opływające skóry kształt

niezmywalne kolory nocy

wsunięte pod powieki

- nie wypuszczę ich z mych objęć

choć ich świat dziś tak daleki...

Ostatni płatek opada ze spokojem

pogodzony z własnym losem

płynący bez przerwy czas

rozmywa niegdyś ostre kolce

rozplątuje wszelkie nici

wiążące liść z łodygą

pod jego czujnym wzrokiem

nasze dni na zawsze giną

Vuohi, 13.04.20

Mały prostokącik do postrzegania świata

Mały prostokącik do postrzegania świata

okazuje się cięższy, niż się wydawało

już od jakiegoś czasu filtrowałam niebieskie światło

przestawiłam się na tryb nocny

by mniej do mnie docierało

Dwadzieścia cztery godziny na dobę

czujni na każdą wibrację i dźwięk

tamten umiera, a tamten buty ma nowe

ten ćwiczy na balkonie, a ten zajada lęk

hasztag wirusowakacje, koronaferie

hasztag niemamymasek, tracimynadzieję

Kazano nam zostać w domu

- wielu z nas nie wychodzi

(poza czubek swego nosa)

Mały prostokącik do postrzegania świata

okazuje się cięższy, niż się wydawało -

wszystko do jego wymiaru się skurczyło

i niczym jakieś drobnoustroje

niekontrolowanie się pomnożyło

Vuohi, 01.04.20