Księżycowy

Widzę i czuję Cię tak samo, jak Ty patrzysz na mnie:

raz w pełni, raz ledwie zauważalnie

cienką wygiętą kreską

na ciemnej planszy Twój uśmiech

rysuje nocne źródło światła

Czarne niebo najwyraźniej

odznacza Twoje istnienie

i w najgorszej pogodzie

blask przebija się przez deszcz -

mieni się w tysiącach kropel

chmury przekłuwa na wskroś

Oświetlasz mnie, ale nie ogrzewasz

- dając srebrne złudzenie ciepła -

jesteś przecież za daleko, by mnie objąć

niezależnie czy to 384 400, czy 4 i pół kilometra

(mimo) wszystko jednak czuję:

Twa obecność wisi mi nad głową

i chyba jest równie wieczna,

co te gwiazdy, słońce i wszechświat

Vuohi, 21.04.20