T.

Przywykłam do tęsknoty

gdy od dziecka brakowało mi Twych ramion

nauczyłam się trzymać język za zębami

choć zawsze była jątrzącą się raną

Dziś, gdy mnie odwiedzasz lub odbierasz z pociągu

radość, jak małe dziecko, wybiega prosto z mego serca

rzuca się Tobie na szyję, a ja tłumię szloch

łzę ze wzruszenia, że nareszcie...

I nie znam człowieka silniejszego od Ciebie, Tato

- ojcowie już chyba tak mają -

tyle miłości, cierpienia, pogrzebanych nadziei

połyskuje w Twoich oczach, a usta

na przekór rozciągają się w uśmiechu:

- Jesteś, moje dziecko -

i już wszystko jest w porządku

i już wszystko jest na miejscu

Vuohi, 03.09.20