Obiecane

Niebo w białej koszuli, zapiętej na ostatni guzik,
czeka niecierpliwie na wzniosłość wydarzeń,
które nie nadchodzą.
Cicho opada śnieg - prostopadle i powoli
- nie obchodzi go pędzący świat,
nie wstrzymuje modlitwa.

Rozcapierzone palce pozbawione liści tęsknią w milczeniu
za miękkością wiosen, które przeminęły,
zdaje się im, że to już śmierć, że umieranie
tak właśnie wygląda - nikt nie krzyczy -
ziemi brak siły by wypluć choć jedno słowo.

Gdybym tylko mogła, przywróciłabym tym dłoniom uschniętym
właściwy im ciężar, by mocniej wbiły się w grunt,
by nie trzeszczały w groźbie upadku przy każdym oddechu wiatru.
Gdybym tylko mogła, wtłoczyłabym soki z powrotem w ich krwiobieg
- nie pozwoliłabym odejść...

Jednak żadna ze mnie pora roku, nijaki obrót planety, nie promień słoneczny
- mogę tylko głaskać ze współczuciem świat zapadający w śpiączkę,
trwać jedynie na odległość, odgrodzona szybą,
nasłuchiwać, czy szlochające echo jest w stanie mnie dosięgnąć.

A za oknem życie toczy się kołem bezwzględnie,
napędza wielki młyn niesprawiedliwości,
nieustępliwie mieli ziarna ludzkich ciał.
A za oknem niebo w białej koszuli, zapiętej na ostatni guzik,
czeka na plamę błękitną, na ulgę, co usta zwilży,

na obiecaną Niebieskość.

Vuohi, 14.01.21

Pięć

Ten wiersz mógłby być kolejnym listem, którego nie wyślę.
Mógłby być liściem, który spadnie i zginie w gnijącym dywanie,
przemilczy go śnieg, rozdmucha wiosna, lato zastąpi go nowym.
Trzymam w dłoni ten fragment życia, mnę go i gniotę,
skóra przyjmuje ostrość zagnieceń, zmiękcza je potem,
i tak wyświechtany traci swój kształt, przestaje prosić o moją uwagę.

Ten wiersz, podobnie jak inne, wypłynął błękitną smugą
z mojego serca, jak błogosławiony promień, woda,
co nie zdążyła przecisnąć się okiem,
łaska bielejąca na tle atramentowej przeszłości
i nie mnie oceniać, czy dosięgnie i Ciebie,
czy błyśnie w zmatowionej źrenicy.

Ten wiersz mógłby też być sztyletem, albo szpilką wbitą w krtań,
gdybym znała ścieżki, którymi się przechadza każda Twoja myśl,
ale nigdy się nie dowiem, co odczytasz z tych papierowych figur,
słownych konstrukcji, pieczołowicie tłoczonych metafor,
nigdy mi nie powiesz, które z nich zdołało Cię utulić, a które drasnąć...

Rok w rok płatki śniegu i róży, kryształki lodu wirują,
wpadają do głowy przez nozdrza i usta, sieją zamęt.
Rok w rok odciśnięty na mej skórze dotyk, pocałunek
niegdyś lśniący - gaśnie, ustępuje miejsca nowemu,
już nie piecze, łez nie budzi - pozwala głowie wreszcie zasnąć...

Vuohi, styczeń 2021

Nauka dzielenia

Uczę się Ciebie nie kochać - powoli,
tak, jak się toczy pod górę głaz,
z niemałym trudem, nie będąc pewnym,
czy ten wysiłek ma jakiś sens.

Uczę się pisać rozdzielnie litery M i Y,
po przeciwnych stronach kartki stawiać
Ja - - - Ty (bez i!),
i z czasem coraz lepiej mi to wychodzi,
nie kłócę się już z piórem (tak głośno...).

Pozwalam dłoniom zaciskać się odruchowo,
na myśl o Twoich rękach, wbijam paznokcie
w miejsca przepływu miłości, jak gwoździe
- niech zapamiętają tylko ból.

Uczę się Ciebie nie kochać - stopniowo,
tak, jak dziecko nabywa umiejętność chodzenia,
jeszcze stawiam niepewnie kroki, ale kiedyś...
Kiedyś na pewno urosną mi nogi i kręgosłup
na tyle będzie stabilny, by się nie ugiąć,

pod trwogą z racji odrzucenia,
by się nie zgiąć w Twoją stronę, by wziąć
te nogi za pas i na zapas zachować dystans,
byleby nie zapomnieć wszystkiego, co umiem,
z pragnienia.

Vuohi, 26.12.20

***(Gdybyś mógł ułożyć dłonie w dzban)

Gdybyś mógł ułożyć dłonie w dzban,
odkryć misę serca, nadstawić oczu szklanki,
nalałabym po brzegi zrozumienia i wsparcia,
ciepłej nadziei, byś ogrzać mógł swój Dom.

Bo ten Dom, choć stracił dach, wciąż ściany ma mocne
i warto o nie walczyć z pięścią czasu.
Ten Dom, choć powybijane ma okna,
to drzwi zawsze serdecznie na oścież otwarte.

Więc nie znikaj, gdy tylko zbiera się na deszcz
- pomogę Ci ułożyć ramiona w schron,
naciągniemy nasze palce jak szkielet namiotu
i pośród ruin przeszłości wzniesiemy z belek nowy dach.

Vuohi, 08.09.20