Ukradli mi Ciebie

Ukradli mi Ciebie

Weszli pod powieki i wyskubali obraz

Twego szerokiego uśmiechu

wydłubali z siatkówki resztki świateł

jakie błyszczały Ci w oku

Wycięli mi serce i włożyli nowe -

niepamiętające melodii wygrywanych wspólnie z Twoim

wymienili skórę na taką, która z Twoją nie miała styczności

Wkradli się przez uszy i wykradli

szepty i krzyki, głosy ze słuchawki

przy okazji namieszali mi w głowie

bym już nie wiedziała co było, a co zostało zmyślone,

przekręcone przez wspomnienia z tęsknoty chore

Ukradli mi Ciebie, zabrali

mówiąc, że to dla mojego dobra

nerwy utkali ze szkła - nie stali

by bolało i tłukło się wszystko

jeśli kiedykolwiek znów zechcę Cię spotkać

Vuohi, 27.01.20

To, co stłumione, rośnie

Tak długo ignorowałam rosnącą w gardle gulę

że aż stała się materialna -

nabrała namacalnych kształtów

obrosła w skorupkę orzecha

i pulsuje pod naciskiem palców

chyba czeka, aż nadam jej imię

Ja ciągle się waham, bo nie wiem

czy to chłopiec czy dziewczynka

czy też sama wyrządziłam sobie tę krzywdę

milczeniem nie w porę, nie-krzykiem

ciągle się zastanawiam czy zniknie

czy położę się, a ktoś mi to wytnie...

Lepiej niech ktoś mi to wytnie

bo bardziej niż igieł i noży

boję się, że urośnie tak wielka,

że przyjdzie na świat

i wygada się wszystkim, co myślę

Albo niech lepiej zostanie

i dalej odbiera mi mowę -

jestem bezpieczna, to się więcej nie stanie

póki o tym nie opowiem

Vuohi, 24.01.20

Smaki

Jesteś taki piękny

w tym, jak postrzegasz świat

uparcie pijąc gorzką kawę i herbatę

nie dosładzasz sobie życia

przyjmujesz wszystko takim, jakim jest

choć rzeczywistość nieraz była Tobie gorzka

a czasem tak brzydka, że aż piękna

Jesteś taki dobry

wiesz, że na to, by móc zjeść owoc, trzeba poczekać

i nic nie przychodzi bez ciężkiej pracy

a każdą, nawet lichą roślinę, należy podlewać, nie ponaglać

choćby z poszanowania dla życia

Czasem czuję się niegodna

Twojej prostej wspaniałości

jednak Ty codziennie mnie wybierasz

pielęgnujesz, przycinasz uschnięte listki

i choć kaleczysz palce, kolców nigdy nie tępisz -

co najwyżej czekasz, aż ich czas przeminie

Bierzesz wszystko takim, jakim jest

takimi chciałbyś widzieć ludzi -

bez poprawek, bez lukrowych ozdób

i tak bardzo tym się różnisz

od tych, którzy warstwą cukru pudru

zasypywali moje niedoskonałości

i urabiali mnie, jak ciasto

Jestem Ci wdzięczna

za to jak wiele mnie uczysz

u Twego boku nie muszę być ani gorzka, ani słodka -

przecież życie składa się z tak wielu smaków

Vuohi, 23.12.19/10.01.20

Prośba o chaos

Och, proszę, daj nam się spotkać

pozwól rozwarstwić raz jeszcze

porozkładać nasze dłonie i usta

i każdą minutę na części pierwsze

Daj przyzwolenie na jeden uścisk

na pieszczotę uśmiechu krótką

splącz nasze rzęsy, by potem wpuścić

pomiędzy powieki łzę smutną

Posyp nam głowy popiołem

byśmy tym razem byli gotowi

zapowiedz nam naszą żałobę

a rozejdziemy się - cali i zdrowi

Lecz najpierw daj nam się spotkać

przymknij oko na nasze złudzenia

niech nam wybrzmi ta ostatnia zwrotka

a potem strąć na nas łaskę zapomnienia

Vuohi, 08.01.20

Kawa

Zaczęło się

czekoladowo-mleczną pianką

lekkością i słodyczą

echem się niosły pobrzękiwania łyżeczek

o ścianki filiżanek

języki poparzone w przypływie smaku

i ani śladu fusów, żadnej skazy

żadnej zapowiedzi goryczy

A jednak przyszła -

odziana w brunatną czerń

żałoba, z domieszką ulgi

niosąca kwaśny deszcz

i oczyszczenie kubków smakowych

rozlała się wrzątkiem po białej skórze

pozostawiając trwałe plamy

- choć nikt jej nie zapraszał

Każda nasza słodkość

wszelkie cukry i lepkie syropy

stały się mdłe -

okazało się, że prawda jest tylko gorzka

dziś po naszych uniesieniach

pozostał jedynie osad

Vuohi, 07.01.20

Jedna z czarnych plam

Chciałabym cofnąć czas

by nigdy nie dowiedzieć się

jak wygląda przed świtem Twoja twarz

utkwiona w niebieskościach snu

usta delikatnie rozchylone i suche

szukające gdzieś w pościeli tchu

Ciągle myślę, jak to byłoby

nie pamiętać Twych niewielkich dłoni

i nie porównywać z nimi swoich

czy przyniosłoby to jakąkolwiek ulgę

gdybym nie ujrzała wzroku, który naraz czynił mnie

jednocześnie zbyt wielką i zbyt małą, by otrzymać

choćby kroplę ciepłych słów

Gdy tak przez lata się zadręczam

co było szczerze, a co ukartowane

chciałabym móc cofnąć czas

i wywabić swoje życie z czarnych plam

choć dobrze wiem, że każda z nich

w jakiś sposób otworzyła oczy mi

Dziękuję więc, że i Ciebie

na mojej drodze ktoś postawił

nauczyłam się, co znaczy kochać

choć to nauka na zasadzie kontrastu -

dzięki Tobie wiem, że nigdy nie postąpi

tak jak Ty, ktoś pełen miłości

Vuohi, 03.01.20