To, co stłumione, rośnie

Tak długo ignorowałam rosnącą w gardle gulę

że aż stała się materialna -

nabrała namacalnych kształtów

obrosła w skorupkę orzecha

i pulsuje pod naciskiem palców

chyba czeka, aż nadam jej imię

Ja ciągle się waham, bo nie wiem

czy to chłopiec czy dziewczynka

czy też sama wyrządziłam sobie tę krzywdę

milczeniem nie w porę, nie-krzykiem

ciągle się zastanawiam czy zniknie

czy położę się, a ktoś mi to wytnie...

Lepiej niech ktoś mi to wytnie

bo bardziej niż igieł i noży

boję się, że urośnie tak wielka,

że przyjdzie na świat

i wygada się wszystkim, co myślę

Albo niech lepiej zostanie

i dalej odbiera mi mowę -

jestem bezpieczna, to się więcej nie stanie

póki o tym nie opowiem

Vuohi, 24.01.20