Zabłądzenie

Ach, więc nie zapytam

o te wszystkie nurtujące kwestie

męczące mnie pytania przekuwam

w jak zwykle nieudolne tłumaczenia

przeprosiny za oczekiwanie przeprosin

Od środka rozpycha mi żebra

pęcznieje gdzieś w brzuchu niepokój

to lodowate niezapytanie

i miałam zapalić most, a jedyne co pali to tęsknota

Bez odbioru -

milczenie mnie jednak nie dziwi

bo ileż można rozciągać, naciągać

niknącą w oczach nić przywiązania

jednostronną potrzebę rozmowy

Tak się kończy niewyznaczenie granicy

między prawdą a wyśnieniem, domysłem

między spleceniem dłoni a ich uściskiem

między tym co się skończyło a tym, co przyjdzie

Vuohi, 22.02.20

Korzenie

Tak długo usiłowałam Cię wypłakać

wypłukać z oczu i z krwiobiegu

złoszcząc się na zmianę poddając i walcząc

raniąc sobie skórę i rwąc włosy z głowy -

jakie to wszystko bez sensu

przez tyle lat, miesięcy i dni

ślepo kochać i nienawidzić na przemian

a nigdy nie akceptować...

Przecież nie wyciągnę Ciebie z serca

- na pewno nie na siłę -

wiem, bo próbowałam

ciąć, wyrywać, szarpać

zgniatać, tłumić i przemilczać

Tam jest Twoje miejsce

w tym nadpsutym przez nerwy kawałku -

przylądek nie miłości, lecz pamięci

wszystkich dobrych chwil

i ku przestrodze - paru gorszych

Zostawiłam tam ziarno uczucia

niezdolne do rozkwitu, podlewane tęsknotą

mieszkaj tam, proszę, do woli

korzenie wszak tkwią tak głęboko...

Vuohi, 22.02.20

Sine miejsca

Może to przez brak kolorów a może 

to przez ich nadmiar nie wiem

czy czuję

co czuję teraz już

Bolą mnie Twoje ręce

szczypią Twoje palce

mogę więc mówić że współczujemy

ale czy jest czego - nie wiem

Budzi mnie łuska Twego głosu

mieniąc się w głębinach pamięci

nie chcę już widzieć i nie chcę słyszeć

zaciągam żaluzje oczu

Może to przez ten przesyt

może to przez niezaspokojenie

czujesz

czujesz ale nie wiesz co

Mówisz że kochaniem

da się to nazwać choć

inną definicję tego słowa znam

wydawało się mieć wydźwięk pozytywny

i budziło raczej przyjemne skojarzenia

natomiast Twoje łokcie

czego innego uczą moje żebra

uderzając raz po raz

Vuohi, 17.02.20

Mój Skarbie

mój Skarbie,

marzę o Tobie już dobrych kilka lat

myślę o Tobie za dnia i w snach

choć jeszcze Cię nie ma, a Twój dom noszę pusty

moje Szczęście,

od jakiegoś czasu jednak się boję

że samolubnie zaproszę Cię na ten świat

który z dnia na dzień umiera

o który tak wielu ludzi się nie troszczy

choć wszyscy podzielimy jeden los

moje Kochanie,

choćbyś było jeszcze tylko iskierką,

ja już życzę Ci życia gdzie indziej, nie tu -

tak mi wstyd, bo choć coraz mniej wojen

to miłości nie więcej wcale

Boję się, że gdy dorośniesz

pożałujesz swego przyjścia

powiesz mi, że przecież mogłam przewidzieć -

że nie wystarczy dla Ciebie wody, miejsca i powietrza

że nie zobaczysz nawet niebieskiego nieba, zielonego skrawka Ziemi

które tak Ci zachwalałam,

gdy mieszkałoś tylko we mnie...

Vuohi, 05.02.20