Mój Skarbie

mój Skarbie,

marzę o Tobie już dobrych kilka lat

myślę o Tobie za dnia i w snach

choć jeszcze Cię nie ma, a Twój dom noszę pusty

moje Szczęście,

od jakiegoś czasu jednak się boję

że samolubnie zaproszę Cię na ten świat

który z dnia na dzień umiera

o który tak wielu ludzi się nie troszczy

choć wszyscy podzielimy jeden los

moje Kochanie,

choćbyś było jeszcze tylko iskierką,

ja już życzę Ci życia gdzie indziej, nie tu -

tak mi wstyd, bo choć coraz mniej wojen

to miłości nie więcej wcale

Boję się, że gdy dorośniesz

pożałujesz swego przyjścia

powiesz mi, że przecież mogłam przewidzieć -

że nie wystarczy dla Ciebie wody, miejsca i powietrza

że nie zobaczysz nawet niebieskiego nieba, zielonego skrawka Ziemi

które tak Ci zachwalałam,

gdy mieszkałoś tylko we mnie...

Vuohi, 05.02.20