Korzenie

Tak długo usiłowałam Cię wypłakać

wypłukać z oczu i z krwiobiegu

złoszcząc się na zmianę poddając i walcząc

raniąc sobie skórę i rwąc włosy z głowy -

jakie to wszystko bez sensu

przez tyle lat, miesięcy i dni

ślepo kochać i nienawidzić na przemian

a nigdy nie akceptować...

Przecież nie wyciągnę Ciebie z serca

- na pewno nie na siłę -

wiem, bo próbowałam

ciąć, wyrywać, szarpać

zgniatać, tłumić i przemilczać

Tam jest Twoje miejsce

w tym nadpsutym przez nerwy kawałku -

przylądek nie miłości, lecz pamięci

wszystkich dobrych chwil

i ku przestrodze - paru gorszych

Zostawiłam tam ziarno uczucia

niezdolne do rozkwitu, podlewane tęsknotą

mieszkaj tam, proszę, do woli

korzenie wszak tkwią tak głęboko...

Vuohi, 22.02.20