Dom

Rzęsy tworzą most między naszymi oczami
Dokładnie w miejscach niegdyś uwieńczonych łzami
Cały mój smutek zlepia się w Twej skóry miękkość
I potargane myśli układasz mi w jedność

Pozwalam sercu zderzyć się z Twoim głosem;
Od teraz jego drgania ze sobą noszę
A zapach Twój, żywy, tańczy mi na skórze
I pod ciepłym dotykiem swe oczy mrużę

Czuję tak, jakbym Dom odnalazła nareszcie
Wpisany w między ramionami Twymi przestrzeń
Światło latarni pośród czerni oceanu
Było Twoim spojrzeniem - jaśniało tak samo...


Vuohi, 21.03.16