Wirus

W tłumie tracę siebie

wbijam w ziemię wzrok

słowa mieszają się z myślami

przeciskają przez usta

tak wiele głosów, świateł, ciał

mijamy się muśnięciami

mimowolnym zetknięciem warstw

Umywamy od tego ręce

komu posłaliśmy gorszą myśl

niewidzący wzrok

i kogo strąciliśmy w niepamięć

błądząc w gęstej masie

obojętności i pustych zdań

uśmiechów posłanych na śmierć

na zderzenie z szorstkim grymasem

i nikt z nas nie nosi masek

choć rozdarcie, nienawiść za pasem

i nikt na to nie łyka pigułek

prędzej czy później - każdy łapie

Vuohi, 27.02.20