Zapraszam do zakupu mojego pierwszego, opublikowanego tomiku.
https://allegro.pl/oferta/magdalena-koziol-gorska-przyplyw-12043031293 - cały dochód z jego sprzedaży przez Allegro przeznaczony jest na pomoc Ukrainie dzięki fundacji PCPM. Liczba egzemplarzy dostępnych na zbiórce jest ograniczona.
Zakup książki możliwy jest także na stronie Ridero: https://ridero.eu/pl/books/przyplyw/ (wersja elektroniczna i papierowa)
Jem płatki i oglądam wojnę
w moim telefonie wybuchy i strzały
na chodnikach kałuże krwi
a ja chciałam zasłony powiesić
nauczyć się grać na pianinie
jeszcze tyle rzeczy zrobić
własnym dzieciom nadać imię
kiedyś
Kupuję makaron i słyszę wojnę
z głośników radiowych w supermarkecie
do paragonu dolicz dziesięć złotych
chciałam włożyć do koszyka jeszcze jedno
spokojne życie
- luka w asortymencie
Wysiadam z autobusu i potykam się o wojnę
której jeszcze nie ma a już jest
u moich stóp
w prozie życia w drobnych gestach
w nienawiści i w miłosierdziu
boję się
Vuohi, 13.04.22
Nocą budzi mnie zawodzenie psów
między jednym a drugim snem
o rozrywanych ciałach
w zgryzocie obnażają kły
ptaki zaś ucichły
jakby wiosny już nigdy nie miało być
Ten marzec nie rozbrzmiewa kocią pieśnią
- próbuje powstrzymać bieg wydarzeń
pazurami wbija się w pulsującą glebę
bo wszystko jeszcze żyje
ale jak długo - nie wiem
Kwiaty roztoczyły niespokojną woń
z oddali dobiega żałosny płacz
zwierząt chowanych na śmierć
(więc jednak wiedzą czym jest życie)
Bolesne niesie się echo
przez pola nieobecności bocianów
po raz kolejny zawiedli nas ludzie
zawiedli nas ludzie na rzeź
Vuohi, 11.04.22
Nagle obudziłam się w świecie,
w którym kawa ma posmak cudzej krwi.
Już wcześniej docierały do mnie bolesne promienie
umierających gwiazd, ale jeszcze nigdy tak mocno
nie odcisnęły się w mym przełyku czyjeś łzy.
Boże, gdybyś chociaż dzieci uchował...
Choć kobiet, mężczyzn i zwierząt wcale nie mniej mi szkoda.
Z rozdartych gardeł budynków sypie się gruz,
połyskują kuchenne kafelki - to tu
kiedyś ktoś gotował, mieszkał, jadł kolację.
Tak
często myślałam o ludziach bez dachu nad głową,
nie myśląc o tych, którym pourywało podłogi i stopy.
Nie pourywało. Nie pourywano. Pourywali.
Szczerząc brutalnie rzędy karabinów,
ogołacając domy z czułości.
Zrozumiałam, że od zawsze żyłam w tym świecie:
urodziłam się w miejscu, które pachnie wiosną
i przyprawia o mdłości zachwytu.
W miejscu, w którym ponieważ kwitnie życie,
w innym - ktoś musi umierać...
Vuohi, 09.04.22
Między zbrodnią a tragedią
wyskoczyliśmy do kina
w kawiarniach napoje
przelewają się jak krew
ulice wiosną zasypał śnieg
Widzieliśmy po drodze kolejki
wyczekujące na dokument
który potwierdzi ich niedolę
ktoś pośrodku rozdawał kanapki
ciepłą herbatę
Między zmierzchem a brzaskiem
rozebrali im domy z cegieł
a my śniliśmy spokojnie
Między szeptem a wrzaskiem
zatrzaśnięte modlitwy schronów
a my śniliśmy spokojnie
Vuohi, 01.04.22
Dwadzieścia dni wystarczy
by odrosły ścięte krótko paznokcie
by przeterminowało się mleko
by zaczął się tworzyć zarodek
W dwadzieścia dni człowiek
potrafi zbombardować szpital
spalić domy dziecka i żłobki
zrównać z ziemią cudzy świat
Czterysta osiemdziesiąt godzin
rozorana gleba pije dzieci krew
nieodwracalne wydając plony
dwadzieścia dni - wystarczy
Vuohi, 16.03.22
Składam w kostkę śpioszki
rozmiar siedemdziesiąt cztery
to znaczy dziewięciomiesięczne
jest ich coraz więcej
Wciąż pachną delikatnym płynem
nawilżanymi chusteczkami
we włóknach jeszcze drzemie sen
a w zgięciach pod pachami
Matczyna Czułość
Na zimnej posadzce dworca
to ona wykłada swoje ciało
swoje wszystkie warstwy
zamiast poduszki pod dziecięcą główkę
Między sześćdziesiąt osiem
a siedemdziesiąt trzy
mieści się skarb najcenniejszy
zawinięta w kocyk wolność - śpi
Vuohi, 10.03.22
