Deszcz

Padał deszcz.
Deszcz, który spływał po ulicach całego miasta, spływał po domach, po dachach, i kapał na odsłonięte głowy, które nie ukryły się pod kapturami czy parasolami.
Krople moczyły jej twarz, brwi, włosy, rzęsy nasiąknęły wodą. Deszcz doskonale potrafił maskować łzy.
Stała ubrana w koszulkę i krótkie spodenki, była boso i trzęsła się z zimna. Ale nie mogła nic zrobić. Pół godziny temu zobaczyła tylko jak cała jej miłość, jej życie, część serca, wszystkie plany na przyszłość, wszelkie nadzieje, jedyna opcja i szansa na przeżycie, odchodziły na zawsze.
Obiecałaś, że nie będziesz płakać...
Obiecałeś, że nigdy mnie nie zostawisz.
Obiecała sobie, że już nic nie zrobi. Nigdy nikt jej nie zrani. Nigdy ona nie zrani nikogo.
Zostanie tu, mimo, że pada deszcz, mimo, że on odszedł na co nie mogła nic poradzić. Mimo, że ludzie wokół śpieszą się, biegają, rozmawiają, mimo, że czas płynie, a ona stoi w miejscu.
Zawiódł ją, nie pierwszy, ale ostatni raz.
Kocham cię. Jesteś najważniejsza. Będę zawsze przy tobie, będę cie chronić....
Jego głos dźwięczał w jej głowie. Dlaczego przestał ją kochać, dlaczego przestała być najważniejsza, dlaczego odszedł, kto ją teraz obroni przed wszystkim czego się boi?
Rozpłakała się jeszcze bardziej.
Wszyscy ludzie tacy zabiegani....tylko ona....już nigdy się nie poruszy, straciła wszystko...
Zamazany obraz..pośród łez jednak dostrzegła kogoś, kto szedł powolnym krokiem. Prawie sam się zatrzymał, jakby i dla niego czas nie miał znaczenia.
Nie miał parasolki, ani kurtki. Szedł w przemoczonym ubraniu, woda lała się ciurkiem z jego włosów, prosto na co chwila pociągający nos.
Podniosła głowę zwracając ją ku niemu. Zatrzymał się centralnie przed nią, w odległości jakichś dwóch kroków. Stali chwilę w milczeniu, przyglądając się sobie zza ściany deszczu.
- Nie jest ci zimno? - zapytał cicho nieznajomy.
Powoli skinęła głową.
- A tobie?
- Trochę. - wyciągnął rękę. Cała mu drżała z zimna, jej tak samo, gdy złapała jego. - Tobie też obiecał wszystko przed odejściem, co?
Nigdy nie przewidziałaby, że tego dnia może się jeszcze uśmiechnąć.
- Nie wrócą do nas, co nie? - zapytała, ściskając mocniej jego dłoń. Woda spływała im po rękach, po nogach, jakby była roztopionym śniegiem w środku lata. Uśmiechała się mimo łez.
- Chyba nie... - szepnął. Zrobił krok do przodu, wchodząc w kałużę po kostki. Też nie miał butów. Pociągnął ją za sobą. Też weszła w to samo zagłębienie wypełnione wodą.
- Zachorujesz od tego...
- Ty też. - roześmiał się. - nie znam cię. - dodał po chwili - Nie znam nawet twojego imienia, dopiero straciłem wszystko, a czuję, jakbym zyskał na tym jeszcze więcej...jakby nowe życie stało przede mną.. - mówił coraz ciszej. W końcu słyszeli tylko szum deszczu. Lało cały czas.
- Jak mam go przestać kochać? -  pytanie zawisło w coraz mniejszej przestrzeni pomiędzy nimi. Podnieśli jednocześnie głowy i przez dłuższą chwilę tylko patrzyli sobie w oczy.
Cały ten czas, i wszystkie plany i marzenia dotychczas, poświęcali niewłaściwej osobie.
Deszcz zmył kłamstwa, zmył cały strach i ból, zadany przez najważniejsze, jak sądzili, osoby. Uścisnął jej rękę.
- Dasz radę, czuję to. - woda kapała mu z brody na przemoczony podkoszulek. Roześmiała się.
- Skąd ten pomysł? Postanowiłam, że nigdy więcej się stąd nie ruszę. Że to dla mnie koniec i nic nie będę robić... - łzy na nowo mieszały się z kroplami na jej policzkach. Cała się trzęsła.
- Wiesz... - wyszedł z kałuży trzymając ją za rękę, ruszył kilka kroków naprzód, ciągnąc ją za sobą. Potknęła się wpadając na niego. - Jakby nie patrzeć.....od teraz po prostu mamy siebie.
Uśmiechnął się do niej tak promiennie, jakby uśmiechem potrafił rozgonić deszczowe chmury. Zapomniała o tym co było. Postanowiła teraz zacząć od nowa. Oparła głowę o jego ramię i szepnęła sama do siebie, ledwie słyszalnie:
- Tak, mamy siebie...

Vuohi

Kim jestem

Kim jestem?

Co świadczy o moim istnieniu? To, że oddycham, to, że się poruszam? Mówię, śmieję się, krzyczę, czasem płaczę. Widzę, słyszę, dotykam..

Czuję, kocham, nienawidzę, myślę, pragnę, pamiętam, marzę i śnię...

To moje ciało, decyduję, mówię i robię co zechcę.

To mówi "istnieję"?

Chcę Ci powiedzieć, chcę podziękować, chcę od ciebie uciec, chcę cie prosić i błagać, chcę w końcu o tobie zapomnieć...

Kim jestem i dlaczego?

Czy w ogóle JESTEM ?

Widzę twarz w lustrze, skąd wiem, kim jest osoba w odbiciu? Może to moja wyobraźnia podsuwa mi ten obraz, może widzę opisy wszystkich ludzi..

Słyszę, ale nie słucham.

Patrzę, ale nie widzę.

Uczę się, ale nie umiem.

Decyduję o następnym kroku, wykonuję go, ale nie przewiduję upadku za trzy następne.

Dotykam ziemi ręką, czuję jej chłód, czuję miękką i sypką powierzchnię. Ona jest.

Zrywam kwiat, słyszę szelest jego liści, cicho, jest bardzo cicho... dotykam płatków, są chłodne, miękkie jak ziemia....delikatne, czuję ich zapach, widzę ich blady kolor, czuję tętniące w nich małe życie...One są.

Podnoszę zaostrzony nóż, czuję drewniane umocnienie, nie jest ani ciepłe, ani zimne. Jednak jest, widzę je i czuję szorstką powierzchnię...przesuwam rękę dalej. Nagle zadrżała, napotykając metalową krawędź. Jest ostra, czuję, jak może zranić, widzę jak odbija się w niej zniekształcona, moja ręka..czuję ból. 

Ból pali, wbija się coraz głębiej, chce dalej ranić, chce boleć, on krzyczy, on szepcze, drapie, śni, budzi się, działa....On jest i istnieje, musi być prawdziwy.

Moja ręka drży, czuje, przesuwa się dalej wzdłuż zimnej krawędzi, krwawi, i pragnie przestać, ale ja, to ja każę jej wytrwać i cierpieć..

Krew...jest moja, jest prawdziwa, rozlewa się i wycieka z ręki, kapie na podłogę, brudzi moje ubranie, cieknie wzdłuż mojej ręki, od dłoni, przez nadgarstek, aż do łokcia...i upada...ona istnieje. Ona jest moja i należy do mnie....czy nadal należy do mnie gdy jest już poza mną i gdy jest rozlana na podłodze?

Czy jeśli ona naprawdę istnieje, a jest moja, to znaczy, że i ja istnieję?

Może to wszystko jest tylko moim wymysłem...

Nie ma mnie ani nie ma krwi. Nie ma noża, nie ma ostrza, nie ma ziemi ani kwiatów.

Co istnieje jeśli nie istnieje nic?

Chyba jest czas, czas który za wszelką cenę chce ograniczyć wszystko i wszystkich, którzy pragną zaistnieć...

Vuohi

Bajka

Chcesz, to opowiem Ci pewną historię. Według mnie, ona jest tylko bajką, zapomnianą, bo nikt jej nie opowiadał od lat, i nikomu nie przytrafiało się nic takiego...choć wiele sytuacji było podobnych...
Więc, była sobie ona. Ona nie miała imienia, była po prostu sobą i nią.
I był On, i on był tylko sobą czyli nim.
Wszystko wokół nich, chciało przeszkodzić im w spotkaniu siebie. Jednak zawsze istnieje sposób odnalezienia swego przeznaczenia. Życie zawsze stawia przed nami znaki, nie wszyscy są tego świadomi.
Ona miała jedno marzenie, marzenie o prawdziwej miłości, i chciała znaleźć osobę którą pokocha z całego serca, z całej siły i z wzajemnością. Pragnęła najbardziej w świecie dążyć do dawania szczęścia ukochanej osobie, z pewnością, że odda dla niej wszystko.
On był samotny, a samotność była prawie nim. Nikt nie dostrzegał różnicy pomiędzy jego istnieniem, a jego brakiem. Pragnął jedynie, by ktoś go dostrzegł, by ktoś obdarzył go uczuciem. Tak, że czułby się bezpieczny i potrzebny tu i teraz...
Dzieliło ich wszystko i nic.
Byli daleko siebie i blisko.
Podświadomie wyczuwali swoją obecność, wiedzieli, że są blisko swych marzeń i pragnień.
Przypadkiem, ona postanowiła pójść tego dnia inną drogą niż zwykle. Przypadkiem, on mieszkał w pobliżu.
Wpadli na siebie od tak, ich oczy się spotkały i nie powiedzieli nic. Tylko wewnątrz słychać było krzyk ich serc, tak to ta chwila, to on, to ona!
Upadło wszystko co postanowiła tego dnia zrobić, wszystkie jej plany odeszły w niepamięć.
Zrezygnował z odejścia, zapomniał o wszystkim co miał zrobić.
Istniała tylko ta chwila. Rozumieli się bez słów, tylko to jedynie co mogli zrobić, potrafiłoby opisać uczucia, które chowali głęboko w sobie, tylko dla siebie i tylko dla tej chwili.
Obiecali sobie, że się spotkają, następnego dnia, gotowi by razem wyruszyć, by zapomnieć o wszystkim, o łzach i strachu, o chłodzie i o tym co za nimi...
Ona nie myślała tego dnia nigdy więcej. Pobiegła prosto do domu, by przygotować się na najpiękniejszą przyszłość, jaką tylko mogła sobie wyśnić. Biegła i straciła wszystko. Wszystko w jednym upadku.
Czy to dlatego los chciał zatrzymać ich osobno? By ich ocalić? Czymże jednak byłoby życie jeśli nie ma się niczego, nie ma się miłości i szczęścia?
Leżała tam, sama zupełnie, leżała dnie dołu jaki wykopała jej śmierć.
On szukał jej, szukał następnego dnia, i następnych pięciu tygodni.
Stracił wszystko. Postanowił stracić i życie...jakie tam życie, które nie miało nic wspólnego z życiem? Było tylko oddychaniem, ruchem i stałym szukaniem jej i czekaniem na nią.
A ona już nigdy nie mogła go spotkać.
Tak, to tyle. Powiedzmy, że mieli pecha.
Rozumieć można jedynie iż całe ich życie nim się poznali, było jedynie jedną tą nadzieją, na to, ze kiedyś się spotkają...
Gdy nagle się udało, były to tylko krótkie i ulotne chwile szczęścia. Potem bez siebie nie mieli celu do życia. Nie ma życia bez miłości.
"Tak, nie ma życia bez Ciebie"

Vuohi

Niewidzialna

Umieram w Twoich myślach już kolejny raz.
Zabijasz mnie każdym słowem, tak bardzo ranisz, tak, czuję jak wbija się cierń twej nienawiści.
Czym zawiniłam, co ja zrobiłam?!
Byłam cały czas, czekałam na znak od Ciebie, nie istniało nic poza Tobą. Byłeś Ty, Ty i nic więcej.
Jakkolwiek bym się starała, nie przewidziałabym, że stanie się coś takiego. Niewiarygodne, jak szybko mogłeś zmienić zdanie...
Zapomniałeś o mnie w jeden dzień, zapomniałeś o całej miłości, którą karmiłeś co dzień...
Boże, jaki ból potrafią sprawić proste słowa! Od tak niebanalnej osoby, w prosty dzień, rzucone od niechcenia, od tak, bo chciałeś już z tym skończyć...!
Dla ciebie to nic, powiedzieć jak bardzo mnie nienawidzisz.
Jak chcesz zapomnieć o moim istnieniu, ze już jestem nikim...!
Nigdy nie powiedziałabym tego komukolwiek, nie usłyszałam tego od najgorszych osób, niespodzianka - powiedziała mi to osoba, która kochało całe moje serce, która prawie stała się mną, bez której nie mogłam żyć.....nadal nie umiem i nie potrafię , nie wiem i nie chcę wiedzieć....
Co się z nami stało? Popatrz! Wczoraj byliśmy dla siebie najważniejsi, dziś nie wiesz kim jestem, nie znasz mnie, nie chcesz znać...
Jestem niewidzialna dla Ciebie, jestem przeszłością i zamazanym pismem na kartce, którą spalasz każdym kolejnym słowem....
Nie mogę wierzyć, że to prawda! Proszę obudź mnie, powiedz, że to tylko sen!
Wróć, proszę tylko o jedną rozmowę, bez tych ostrych słów, proszę, co jeszcze mam zrobić?!
Jakże okropna musiałam być, jak bardzo Cię raniłam przez ten cały czas, ze tak mi się odpłacasz?! Płacz nic nie pomaga, sen ucieka, coś spędza go z mych powiek, nie mogę spać, nie mogę oddychać....
Ręce, moje ręce nadal się trzęsą, w sercu rana się powiększa, jak wiele cierpienia przez jedno twoje słowo, jak boli mnie to co się stało!
Przepraszam, z całego serca przepraszam! Spójrz jeszcze raz, zobacz nawet moje łzy błagają, żebyś wrócił! Nie zapominaj! Nie uciekaj!
Umarłam dla Ciebie, wiem, zabiłeś mnie, ale nie masz wyrzutów sumienia, jak możesz?!
Upadam na kolana, biorę już ostatni wdech, nawet w nim tkwi cząstka ciebie!
Bez Ciebie jestem nikim, jestem nikim, jestem nikim!
Każesz mi to wykrzyczeć jeszcze raz?
Proszę, JESTEM NIKIM! To twoje słowa, tylko Twoje! Nikt mnie tak nie poniżył, nikt mnie tak nie zranił....jak bardzo więc ja musiałam zawinić,że doprowadziło to do tego.....tak łatwo ci o mnie zapomnieć..
Tak łatwo...

Vuohi

Dead and gone

Spojrzałam za siebie, przyszedł się pożegnać.
Pocałować mnie i przytulić, mimo, że mamy się zobaczyć następnego dnia. Powiedzieć, że mnie kocha, że ma nadzieję, że jak tylko się obudzę będziemy znowu mogli być razem.
Wtulił twarz w moje włosy, czułam jego zapach, nadal go czuję. Nigdy go nie zapomnę.
I nigdy więcej nie poczuję.
To tylko taki wyjazd nad wodę z rodzicami, mówił.
Nim się obejrzę, będziemy razem, tak będziemy znowu razem, na pewno.
Nie pojechałam z nim, inni mówią, że to lepiej. Ja nie sądzę...teraz to i tak nie ma znaczenia.
Miało go nie być dzień, miałam go ujrzeć jutro, już jutro!
Dzień minął.
Wiatr szarpał znów moje włosy, uderzał chłodem w moją twarz, jak tego dnia kiedy jechali.
Warunki były trudne, pogoda nagle się zmieniła...tak się zdarza...Mówił ktoś z pogotowia.
Co Ty tam możesz wiedzieć, szepnęłam.
Nic nie wiesz. Nie wiesz co się stało. Nie wiesz co się stanie.
On obiecał, nie może nie wrócić. Nie może tak po prostu pojechać i nigdy nie wrócić!!!
Spojrzałam w roztrzaskane resztki samochodu na ulicy... zabrali go. Zabrali mi go.
Nie mogłabym go nawet należycie pożegnać, ani jego, ani jego rodziców. Auto było jednym maleńkim kawałkiem sprasowanego metalu, już jakieś 20 sekund po tym jak uderzył w nie tir.
Moje serce też stało się jednym, maleńkim zmiażdżonym kawałkiem, zużytym i wypranym ze wszystkiego...
Oczy zaczęły mnie piec. Łzy napłynęły teraz do nich naprawdę, nie jak wtedy gdy zadzwonili, że coś się stało. Nie uwierzyłam im wtedy.
On nie mógł odejść! Obiecał, że wróci, pożegnał się ze mną, tak jak tysiące razy gdy wyjeżdżał za miasto, gdy żegnaliśmy się pod domem, gdy miał coś do zrobienia....
Wszystko było tak samo gdyby nie ten jeden element całego mojego świata, w którym ten właśnie świat przestał istnieć. Wszystko co miałam, co mi pozostało i co kochałam, w kilka sekund stało się zgniecionym wrakiem i resztką człowieka, nawet go nie przypominając.
Boże, och gdybym wiedziała to wtedy, kiedy trzymały mnie jego ramiona, kiedy patrzyłam mu w oczy, kiedy był przy mnie!
Dlaczego to mnie spotkało?!!! Co ja mam zrobić? Co zrobić???
Nigdy go nie zapomnę, nie zapomnę nigdy jego zapachu, jego głosu! Nigdy go nie zapomnę!!!
On , on, tylko on, jest w tym skrawku i resztce mojego zakrwawionego serca, pośród cierni oplatających je, i z każdą myślą wpijających się coraz bardziej i raniących mnie. Tak boli, tak pali mnie to wewnątrz!
Tak pragnę cofnąć czas!
Boże, daj mi wrócić! Daj jedną szansę, błagam! Oddałabym za niego życie, za jeden jego oddech!
Żyłam wszystkim, czym był on, więc czym żyć gdy on przestał istnieć?!
Nie mam jak oddychać, nie potrafię czuć, nie mogę nie mogę , nie potrafię!!!!
Błagam i proszę, wysłuchaj mnie, wysłuchaj ! Nie odchodź, nie zostawiaj mnie!!!\
Słyszysz????
Jak śmiesz?! Jak śmiesz pożegnać się tak jak zawsze, jak możesz tak po prostu umrzeć, odejść, zostawić mnie i nie zostawić nic po sobie?!
Upadam, upadam na kolana i na twarz, nie ma nic, nie ma nic, nic nie ma, nie ma , nie ma.....
O, zabij mnie błagam, jeśli to uczyniłeś odbierając sobie życie! Czym jestem, jestem już tylko powłoką, tylko ciałem, moja dusza odeszła, umarła, serce zamarło - nie bije. Umysł ostatnią siłą wzywa Twoje imię, na pamięć przywołuje każde wspomnienie w którym się znajdujesz!
Pragnie cię ujrzeć, moje oczy toną we łzach, świat jest za mgłą, po prostu już nic nie istnieje!!!
Odszedł i zginął cały mój świat, całe moje życie, moja umiejętność oddychania, myślenia i czucia...
Odeszły razem z Tobą.
Obudź mnie proszę, obudź z tego koszmaru...
Nie potrafię się otrząsnąć.
Nie potrafię istnieć i nie mogę, bo bez ciebie jestem niczym...!
Zostawiasz mnie samą, tutaj , dobrze, rozumiem, to nie twoja wina.
Teraz tylko błagam, zabierz mnie ze sobą, wróć tylko po mnie. Zabierz mnie i zakończ to.
Zabij  i mnie.
Zabij mnie.
Błagam, Zabij.

Vuohi

Anioł

Nie ma mnie dla nikogo.
Minął tak najpierw jeden dzień, potem tydzień, aż mijają dwa miesiące.
Nie wyjdę z domu - po co? Nie mam nikogo, dla nikogo nie jestem.
Nikt już nie wierzy w anioły.
Mogłam mieć wszystko, tak, potrafiłam wzlecieć i sprawiać by ludzie stawali się szczęśliwi. Każdy mój ruch był zapisany dawno temu, gdzieś tam w gwiazdach...Co zostało po mnie? Na razie siedzę w koncie i rysuję żyletką najpierw po ścianie...a potem po własnym nadgarstku. Z nudów czuję jak zanika mi zdolność myślenia, zdolność rozmawiania z kimkolwiek. Nie chcę wychodzić i nigdy stąd nie wyjdę.
Nie potrzebuję jedzenia, nie odczuwam bólu...tylko nie mogę wrócić tam skąd przyszłam.
Pozbyłam się skrzydeł dla niego, obserwowałam go z ukrycia, jego lęki były moimi lękami, dzieliliśmy te same uczucia, te same pragnienia. Ta radość w jego sercu, gdy coś mu się udawało...tak czułam się jego częścią.. Smutek jednak wkradał się do niego, oplatając jego duszę cierniem, okrywając mnie cieniem. Musiałam pogodzić się z prawdą. Ja dla niego nie istniałam, nigdy mnie nie ujrzy....dawałam mu znaki, był taki samotny, żył sam dla siebie, jak sądził.....O, gdyby wiedział o mnie, gdyby  zrozumiał!
Musiałam cokolwiek zrobić....każdego dnia ocierałam jego łzy, przykrywałam w nocy jego ramiona, gdy czuł zimno, usuwałam niewłaściwych ludzi z jego drogi....
Nie był szczęśliwy, płakał tak bardzo aż pękało serce, tak aż stałabym się człowiekiem niemalże, dla niego tylko i by choć raz poczuł moją obecność....nie jako anioła stróża, jako przyjaciela, jedynego jakiego by miał.
Pokochałam kogoś nielegalnie, nie mogłam kochać, anioły nie są od tego, nie , nie, nie! Krzyczeć i płakać, prosić i błagać...nic nie mogło uratować mnie ani wyrwać z tego stanu, odebrałam sobie skrzydła, wyrzekłam się wszystkiego dla niego, tylko dla niego, by poczuł życie, pokochał mnie tak bardzo jak ja jego...
Tak trudno było się nauczyć życia na ziemi, tak bardzo było mi ciężko go odnaleźć, już nie mogłam czuć jego obecności, nie wiedziałam jak go szukać....
Zapamiętałam jedynie jego wyraz twarzy, tak potrzebował kogoś blisko, kogoś kto go ochroni...marzyłam o tym by dać mu szczęście, by pokazać mu wszystko od tej pięknej strony, wyrwałam się dla niego ze swojego świata, uciekłam od mojej rzeczywistości, dla niego, dla niego!
Odnalazłam go, ale był taki jakby umarł.
Spojrzał na mnie tymi obojętnymi już oczami, nie potrafił mnie rozpoznać...
Tak głupia, on przecież nigdy cię nie poznał!
Stał z nią, z nią był szczęśliwy, ona dała mu to, o czym śniłam by mu pokazać, czuła do niego to co on do niej, to co ja ukrywałam, tak czekałam by być z nim, by być obok niego, by patrzeć na jego szczęście.....
O ile lepiej byłoby gdybym nigdy się nie ukazała! Gdybym wiedziała.....!
Było tak jakby przestał istnieć, a ja dopiero porzuciłam wszystko by być dla niego, cała dla niego, dla niego, dla niego!
Podeszłam bliżej, spojrzałam mu prosto w oczy, ignorując jej pytające spojrzenie...
- Czekałam....czekałam tak długo by móc cię poznać....spójrz czym się stałam, będąc cały czas przy tobie, a jednocześnie nigdy nie będąc z tobą...brak mi wiary....już nigdy nic się nie zmieni, już nic nie cofnę....ale wiedz, że jeśli będziesz szczęśliwy....tak to moja misja, to był mój cel. Dziękuję....
Nie zrozumiał, nikt nie zrozumiałby mnie.
Zniknęłam mu z oczu, oby tylko zapomniał o mnie, nawet jeśli ja nie mogę o nim....
By był szczęśliwy z nią, będąc na wyciągnięcie mojej ręki, a tak bym nie mogła nigdy go dotknąć.

Vuohi

Zabawa losu

Cokolwiek by zrobiła, i tak nie zmienia to niczego. Z biegiem czasu dostrzegła, że najlepiej stać w miejscu i nie wykonywać żadnych ruchów. Co ma się stać i tak się stanie.
Najbardziej w całym swoim życiu pragnęła dawać szczęście. Nie uszczęśliwiała wszystkich na siłę - po prostu gdy ktokolwiek jej potrzebował, poświęcała się sprawie i dążyła do tego by poprawić komuś humor. Czuła, że to jej przeznaczenie ot tak.
Jednak ludzie nie zawsze dobrze rozumieli jej intencje....tak było, że przez dawanie pomocy czuli, ze to ona ich potrzebuje. Wszystko poprzewracało się do góry nogami.
Chciała uszczęśliwić swoich przyjaciół.
Ale przyjaciel mógł pozostać tylko jeden.
Nie patrzyła na swoje szczęście, ale po prostu nie mogła żyć bez nich.
Wszystko w jej życiu zaczęło działać przeciwko sobie, i każdy krok prowadził do samozniszczenia.
Stoczyła się na samo dno, zostając zupełnie sama, bo nikt, komu pomogła w całym swoim życiu, nie potrafił jej się odpłacić.....pomagając naraz wszystkim, raniła najbardziej kolejne osoby. Los bawił się nią, układając domino w jej życiu - raz chce dać coś pozytywnego jednej osobie,ale to ciągnie za sobą konsekwencje, i kolejna na tym ucierpi.
Nic już nie miało sensu, zatraciła się w swoim smutku, płacząc i nie wiedząc co robić, jak to wszystko odkręcić i uratować chociaż siebie i swoich bliskich...
Patrzyli z nienawiścią jak upada, jedyna osoba, która niosła ukojenie ich cierpieniom. Zniszczyła sama siebie, tylko kierując się nadzieją, że może jakoś zmieni świat, zmieni ludzi...
Ból wypełnił wszystko co ją otaczało, została sama jak palec.
Odeszła także zupełnie sama, nie wiedząc dlaczego...musiała po prostu, i wszystko to ją wykończyło.
Najlepiej było zostać w miejscu i obojętnie patrzeć na to jak inni gniją w swoich beznadziejnych sytuacjach, jak toną w morzu łez...Jednak poświęciła siebie, pomagając i prowadząc do zagłady wszystkiego.
A ponoć chwilę po tym gdy zniknęła, zauważyli co tracą.
Wtedy zjednoczyli się w tym co po niej pozostało.
Tylko trochę za późno i trochę bez sensu bo i tak nic nie zmienią.
Może była jak anioł, może skrzydła jej potrafiły dać schronienie wszystkim potrzebującym.
Może.

Vuohi

All I can do

Upadek z dziesiątego piętra.
Taki skok prosto w przepaść i nic poza tym.
Ciekawe o czym myślała spadając.
Jej nostalgia w chwili, gdy jest już kilka metrów nad ziemią i nagle uświadamia sobie, że jednak tego nie chce.
O, ile by dała za to, by cofnąć czas, by nie  wychylić się celowo przez okno, by nie pożegnać się z nim. By zostać tam i trwać nadal. Już za późno. Przygotowuje się na cios, sekunda bólu, potem cisza, zamazany obraz, bez świateł....cisza.....pochylający się nad nią ludzie...a gdyby tak mogła wrócić!
Te parę sekund przed końcem, te centymetry nad ziemią...Tak pragnęła wówczas zatrzymać czas, jednak się wycofać...Dopiero w chwili gdy głowa jej zetknęła się z twardym betonem, gdy szorstkie podłoże i nierówny chodnik stały się częścią jej samej, dopiero wtedy zrozumiała ile odebrała sobie i jemu. Dostrzegła cenę życia i jego wartość, ale już za późno. Za późno na łzy i na rozpacz, bo ona już nie istnieje.
O tak, zbierają jej resztki spod bloku.
Spojrzał jeden z nich na okno, otwarte na oścież na samej górze. Stał tam mnąc chusteczkę w ręce.
Jedna zapewne łza spadła na zakrwawione miejsce na dole. A potem miliony łez, bo samo niebo nawet płakało nad nią, tak żałując kolejnej osoby.
Nie było szczęścia za życia, nie ma szczęścia i potem, ale już za późno, to już się stało.
Mogła to zrobić na miliony sposobów, mogła też odejść powoli, zaczekać. Albo umrzeć w cierpieniu, albo ze starości. Ale mogła też starzeć się z nim, a nie zostawiać go samego w  tym oknie.
Zobaczył ją ostatni raz, otwierając drzwi do pokoju. Ujrzał wtedy już tylko zsuwający się cień na parapecie, i zdławiony krzyk gdzieś poniżej. Podbiegł krzycząc na próżno...WRÓĆ.
Zostań.
Na choć jedną chwilę.
Nie, nie zdążyła mu nic więcej powiedzieć, mógł się tylko domyślać.
To właśnie jego ból ciążył na niej najbardziej, w ostatnich sekundach.
Proszę , szepnął.
Do zobaczenia ,  powiedziała sama do siebie wchodząc na parapet.
Nikt więcej nie zobaczy ich razem.
Upuścił chustkę na ziemię. W chwili gdy wirując w powietrzu opadała na sam dół, tam gdzie zostawiła ślady jego jedyna miłość, jego jedyna nadzieja i wiara, skąd ją zabrali....zapukał do drzwi ktoś. Zapewne porozmawiać. Zadać pytania na które nie było odpowiedzi.
A przynajmniej on jej nie znał...
Milczał, nie poruszał się, dobijali się do drzwi. Mogli go posądzić o jej śmierć, o jej myśli. Jemu to już było obojętne. Wszystko co mógł zrobić zostało dokonane w jakiś sposób wcześniej.
Ona i tak już nie wróci, więc nie ma nic do stracenia.
Jeszcze raz wystawił ręce przez okno, a deszcz zmył z jego dłoni łzy i ból. Tylko ten deszcz był w stanie zrozumieć jego cierpienie, tylko on mógł powiedzieć mu szepcząc, coś o tym, o czym myślała w ostatniej sekundzie...
Tak, myślała o Tobie. Tylko Tobie ofiarowała ostatnią chwilę i swój ostatni centymetr bycia nad ziemią.
Opowiedziały krople spływające po jego rękach i moczące rękawy jego koszuli.
Zrobiłeś wszystko, co mogłeś.
To nie deszcz, a łzy anioła, którego miał na własność tu, na ziemi.
Drzwi otwarte siłą.
Dziękuję - szeptały łzy - za wolność.
Zza chmur wyłaniające się słońce, musiało być jej uśmiechem.
Jedyną pewną rzeczą w jego życiu, które zakończyła wraz ze swoim skokiem.

Vuohi

Zagubiona

Potykam się o kamienie, kaleczę stopy w ciemności. Ból wewnętrzny toczy walkę z tym, który doskwiera na zewnątrz. Tak czuje, tak słyszę, tym jestem.
Czuję pod dłonią szorstką korę drzewa, jest zimne, czuję zapach tej trawy i mokrych liści pomiędzy kamieniami, chcę się stąd wyrwać, chcę uciec, aż skończy się mój ból, moje cierpienie.
Błagam w duszy o spokój, o ciszę, tutaj nie słychać nic prócz głosu w mej głowie każącego mi trwać w tym miejscu. Druga dłoń szarpie włosy, ostatnie, które wytrwały całe moje nerwy i moje załamania...
Uciekłam od świata, nie zabrałam nic ze sobą. Nic już nie mam, mam tylko jedną poszarpaną część mojego życia, ubraną we mnie, w moje ciało upadające coraz niżej. Pali mnie myśl o wczoraj, w głowie słyszę jak dobija się jutro, chce wyjść ze mnie i uciec i dać dalszy ciąg wszystkiego...
Trwające moje istnienie, mój nędzny żywot pośród ludzi samotność, komu to wszystko i na co, dlaczego??
Chłód rozdziera moje stopy,  ciemność i nic poza tym. Widzę tylko blady ślad, mój cień przede mną, oświetlony blaskiem księżyca nade mną, dającego światło pomiędzy koronami drzew.
Pusto, nikogo nie ma, tylko ja, zdana na siebie....Ja już zginęłam, zagubiłam się sama w sobie, nie ma dla mnie ratunku, dla mnie nie ma przyszłości. Uciekłam i nie wrócę, zasnęłam i nie obudzę się już nigdy.
Czym byłam? Jak doszło do tego, że teraz już niczym nie jestem i jestem niczym? Spadłam na samo dno, wyleczyłam rany z wczoraj, ale one powracają, zostawiają blizny na sercu...
Krwawię, i to już ostatnie moje krople.
Osuwam się na samo dno, samo dno, pod korzenie tych drzew nade mną.
Wiem, że one, tak jak ja, zasnęły już bardzo dawno temu. Tylko jeszcze nie są pewne o czym chcą śnić, i czy zechcą się obudzić.
Ja wybrałam i nie ma odwrotu, zapadam się i już mnie nie ma.
Głos ucichł, jest tylko moje, coraz słabsze, ale moje i jedyne bicie serca, tu pod ziemią.
Nikt mnie nie będzie szukał, nikt mnie nie znajdzie. Moja dusza jest już wolna, już czuję ulgę i to już koniec. Nie ma już niczego, nic nigdy nie będzie mnie dotyczyło, jeśli sama tego nie zechce.
Zasypiam, i życzę sobie sama dobrej nocy, nikt już mi nic nie powie. Nigdy nie będę płakać, i nikt płakać przeze mnie nie będzie. Tak jest.
Odeszłam.
Zostały tylko liście, tańczące z wiatrem and głową moją, i las przesiąknięty ostatnim zapachem jaki poczułam przed zaśnięciem.
Cisza nadeszła, o którą błagałam całe swoje życie.
I nie ma tego światła na końcu tunelu.
Nie ma tez świadomości.
Wszystko co zrobiłam, było jedynie moim dążeniem do nicości.
                                           
Vuohi

If you die I wanna die with you ...

- Nie jest tak, że chce z Tobą odejść. Raczej to Ty nie odchodź, jeśli chcesz, żebym żyła.
Spojrzała trzymając go za ręce. Wiedziała też, że łzy nie pomogą.
- Dlatego muszę odejść. Nie będę cie już ranić nigdy więcej.
- To nic nie zmieni, wręcz tylko pogorszy sprawę. Proszę tylko nie odchodź! Nie zostawiaj mnie samej! - podniosła głos, jakby liczyła, że wtedy jej zaufa. - Nie zostawiaj mnie samej, nie dam sobie rady ze samą sobą, jak będę mogła żyć normalnie wiedząc, że odszedłeś a ja nie mogłam i nic nie zrobiłam! Nie przeżyje, odejdę razem z Tobą tylko powiedz dlaczego tego chcesz? Nie mogę Ci pomóc? Nie mogę nic zrobić, nie ufasz mi mimo, że nigdy nie złamałam danej ci obietnicy, nigdy nie zawiodłam ciebie, a tak mi się odpłacasz? Kocham cię, najwięcej dla mnie znaczysz i tylko ty się liczysz.... - napłynęły jej jednak łzy do oczu. Całe życie przemknęło jej przed oczami, wszystkie wspólne chwile. Coraz mniej, coraz mniej go jest, on już znika. Rozmawia ze swoim wspomnieniem. Ze swoim niespełnionym marzeniem, nadzieja w jej sercu powoli umierała zostawiając ślad pełen bólu w jej wnętrzu. - Co mogę zrobić. Tylko mówię. Nie odchodź. I tak mnie nie wysłuchasz... - szepnęła.
- Nie....to nie tak.... Ja jestem i zawsze będę z Tobą. Po prostu to co się dzieje poza nami...jest zbyt okrutne. Jest zbyt wiele rzeczy i ludzi przeciwko mnie. Ja znikam, już stoję na krawędzi, nie możesz mnie zatrzymać. Nic już nie ma, jestem niczym...Całę moje życie było tylko jednym twoim uśmiechem, jednym słowem twoim i mimo tej twojej wartości, ja sam nic nie znaczę. Ja muszę odejść, postanowiłem już!
- "postanowiłeś" ??? Egoisto! Moja miłość nic nie znaczy? Jak ma wyglądać moje życie bez Ciebie? Mam spojrzeć w lustrzane odbicie swoich oczu? One będą krzyczeć bez końca Twoje imię, będą trwać w wierze, że znów cie zobaczą, wołać będą "jak mogłaś go zostawić, mu nie pomóc, nie dać mu na tyle szczęścia by wytrwał na tym świecie przy tobie....przy życiu!" Całe moje serce i cały umysł pytają mnie "jak??" a Ty jedyne co powiesz, to, że postanowiłeś??? - ręce jej się trzęsły. Nogi się uginały. Nie trzymała już go. Znikał.
- Spójrz jeszcze. Już po wszystkim. Po prostu mi wybacz. Nie rozumiesz, że już po wszystkim, że już nie ma mnie? Nie ma nas, jesteś Ty. Tylko ty się liczysz od teraz, masz być silna. Musisz wytrwać!
- Odszedłeś, zostawiłeś mnie. Przysięgłam sobie, że jeśli Ty to zrobisz, to i ja.
- Popatrz. Mnie nie ma, ty jesteś. Niech tak zostanie, kiedyś się spotkamy.
Podniosła głowę. Nie było go i już.
Rozmowa ze swoim wspomnieniem.
Rozmowa z nikim i łzy spływające po policzku. Ale dlaczego...dlaczego ... czuła, że tutaj jest?
Czy słowa, które zapisał na kartce dla niej....ostatnie słowa....były prawdą? Że będzie przy niej nawet gdy tego nie będzie dostrzegać?
Musi mieć siłę. Siłę spojrzeć losu w oczy, pokonać swój lęk przed tym co się stanie. Nie odejść za nim. Przysięgła samej sobie, ale jego ostatnią wolą było by została...
Walczyła sama ze sobą.
Sen przyniesie odpowiedź, pomyślała.
W śnie widziała jego twarz. Jego uśmiech nadal istniał, zapisany głęboko w jej sercu. To on dawał jej tę siłę. On zapewniał przyszłość. I gdziekolwiek są, gdzieś tam mają być razem. I czuje to w sercu. Nie umrze, zaczeka cierpliwie na swój czas, a ten dla każdego przychodzi kiedy indziej, tak już jest....

Vuohi