Żal

Od śniegu do śniegu

nie trwaliśmy nawet

- tylko do połowy -

i żal jedynie teraz

opada nam na głowy;

Tobie żal, że roztopiłeś

moje lody tamtej zimy,

a latem porzuciłeś

kwiaty, co dla Ciebie

przez mrozy się przebiły

A mi żal jest Ciebie,

że dopiero teraz...

...i że w ogóle jednak

woń tamtych kwiatów

do życia Ci potrzebna…

16.12.16

Wiatr

Skończyło się

a więc mogę już ubrać z powrotem

moją maskę szczęśliwości

przyczepić iskierki uśmiechu

do martwych kącików oczu

Pozwól, że wsunę na siebie

tamtą starą, startą skórę

leżącą w kącie Twojej świadomości

pamiętającą jeszcze słodkie

dni naszego początku

Krzyczeć nie będę

ani dźwięku nie usłyszysz

nie skrzypnie podłoga pode mną

nie trzasną drzwi, ani kot

nie zawyje za mną żałośnie

Skończyło się

użeranie z moimi problemami

leczenie każdej małej ranki

sokiem z Twoich czułości

jestem dla Ciebie za ciężka

Wciśnij klawisz, a zniknę

tak jak zdjęcia i pamiątki

jak rysunek w antyramie

jak krzywo uszyta maskotka

odejdę najciszej, jak potrafię

Już mnie nie boli

nie zrobiłam sobie nawet krzywdy

nie licząc wodospadów łez wylanych

do zaczerwienienia i opuchnięcia

oczu oraz twarzy

Skończyło się

najwyraźniej nie pasuję Ci na zawsze

ani na dobre i na złe, ani w ogóle

tylko tak sobie mówiłeś...

Ty, nie rzucający słów na wiatr.

Vuohi, 19.08.16

Ulice

Płynę krwawiąc ulicami;

powieki rozpościeram szeroko

- na szerokość ramion prawie -

i sunę w głąb cienistych dzielnic

Dziury w ścianach starych dworków

światła w ramach ich okiennic

wrzeszczą, kiedy znów omijam

je w milczeniu

Kontury nabrzmiałe tęsknotą

szarości przesycone ulotnością

Przejeżdżam znów obok i płaczę...

Nie czuję; nie czuję już wcale.

Nie. Czuję.

Czuję wytrwale...

Płynę krwawiąc ulicami;

wspomnienia naszych spacerów

drapią mnie w policzek

słonymi gałęziami

Byliśmy tu kiedyś

tacy  z a k o c h a n i

Vuohi, 09.10.16

Spojrzenie

Spójrz na mnie dziś jeszcze raz

nie używając oczu ani słów

wbij we mnie wzrok swoich ust

delikatnymi dłońmi na mnie patrz

Tej nocy może się odważę

trzymać Cię za rękę z całych sił

tej nocy może Ci pokażę

jak głęboko strach we mnie tkwi

Spójrz na mnie dziś jeszcze raz

zbierz słony szept z moich rzęs

gładząc oddechem moją twarz

w pościeli ramion ukryj mnie

Tej nocy może się odważę

zaufać znowu ciepłu czułych słów

tej nocy może się okaże

że łzy są lżejsze podzielone na pół

Miękką wonią Twojej skóry

zsuń ze mnie ciężar kłamstw

rozbierz powoli ze wspomnień których

gorzki smak wciąż na sobie mam

Vuohi, 21.10.16

Plątanina

Wpleć się we mnie niedyskretnie

rzęs oddechem palców szeptem

pod powieką schowaj mi słowa

i poplącz się ze mną od nowa

Nogi mi wetknij między kartki

rozchyl żebra nabierz powietrza

wody zaczerpnij z moich oczu

i swe serce pozwól mi poczuć

Na opuszkach palców mi tańczą

miliony eksplozji i rdzawy strach

jesteś głębiej niż smutku korzenie

choć rubinowy przykrywa Cię piach

Wpleć się we mnie niedyskretnie

wsuń się w moich tęsknot dreszcze

rozsyp w myślach mych pościeli

ziarna marzeń o skrzydłach bieli

Chwyć mnie za rąbek pragnienia

obejmij wpół czułość westchnienia

głos mój otwórz kluczem dłoni

niech Twe imię wypowie spragniony

Chcę się plątać nieskończenie

sklejać z sobą chmury naszych ciał

mieć Twe usta za schronienie

przed goryczą wspomnień skał

Vuohi, 19.07.16

Plac Zabaw

Deszcz mi zmywa rumieńce

- coraz bledsza patrzę na Ciebie

Jakiś chłód...jakiś smutek...

wtargnął między nasze słowa

i między Twoje palce

Deszcz mi moczy sukienkę

huśtawka skrzypnęła pode mną

dotykasz mych włosów kłamstwami

a policzki mi wilgotnieją

- ze szczęścia wtedy jeszcze...

Deszcz mi zalewa torebkę

i ziemia pod nami ciemnieje

i trawa się schyla, i kwiatki,

i wiatr za rękawy nas ciągnie

w nieznane...

W rozstanie.

Łzy mi zmywają rumieńce

huśtawka pode mną rdzewieje

nie stykają się już nasze ręce

błysk oczu Twych matowieje...

Nie spotkamy się tutaj już więcej.

Plac zabaw mi zastygł w pamięci...

Vuohi, 23.01.17

Niebo nas łączy, a Ziemia dzieli

Szukam Twoich oczu na górze;

wypatruję pomiędzy gwiazdami,

przeczesując rzęsy obłoków,

i wierzę, że tam j e s t e ś.

Wierzę tak mocno, jak bardzo boli

brak ciepła snu Twego obok

i świadomość jego ulotności,

choć wiem, że Cię tu n i e  m a.

Kazałeś mi, kiedy zatęsknię,

szukać Cię w obliczu Księżyca,

bo srebrne jego światła smugi

poprowadzą nasze oczy ku sobie...

Więc wypatruję pomiędzy gwiazdami

kształtu Twojego uśmiechu,

choć łza mi przysłania powiek posłanie

i coraz trudniej Cię znaleźć po ciemku...

Niebo nas łączy, a ziemia dzieli;

chłód, zamiast Ciebie, drzemie w pościeli...

Leżę skamieniała w bieli księżycowej,

a sufit się roi od cieni mych wspomnień.

Vuohi, 02.09.16

Martwica

Kolory mojej twarzy odeszły tak nagle...

nawet nie spostrzegłam, kiedy to się stało.

Ocknęłam się mierząc w siebie w zwierciadle

bronią w obłudę i samotność ubraną

Sińce pod oczami zdradzają, gdzie padały

ostatnie ciosy łez kamiennych i suchych

gardło ściska smak miłości zgorzkniały;

ledwo się już trzyma wrak serca kruchy...

Martwym jestem sadem, którego drzewa

zbyt silną wonią i zbyt barwnym kwieciem

męczyły pana, który czule je podlewał

traktując, jakby były jedynymi na świecie.

Owoce moje gniją, wdeptane w błoto,

słowa spróchniały w obumarłej korze,

łyse gałązki pokryte siwą tęsknotą,

wciąż wyczekują sadownika w pokorze...

Lecz nie ma żadnego głosu, ani dłoni,

które by mogły pieszczotą troskliwą

przed tą Martwicą me zmysły uchronić

i miłość ponownie uczynić szczęśliwą.

Vuohi, 29.07.16

Kołysanka

Nie rozpoznaję zbliżającego się snu

chwila jego nadejścia jest tak rozmyta

ilekroć nad ranem sięgam Twoich ust

i dane mi jest u Twego boku zasypiać

Łagodne szepty rozedrganego serca

rozklejają mnie i roztapiają spokojnie

miękko otulają mi rzęsy i powieki

ich konstrukcje słodko monotonne 

Delikatny obłok Twej obecności

i rozpalające prześwity bliskości

najpiękniejszą się stają kołysanką

kładąc mnie w Twych ramionach

Skrywając twarz w uśpionych dłoniach

najmocniej zapachu Twego spragniona

tak bardzo Cię chcę czuć jak najbliżej

byś nie oddalał się choćby na chwilę

Nie rozpoznając zbliżającego się snu

zasypiam ze szczęściem na podniebieniu

oddech spokojny i ciepło niegasnące

nucą w myślach niewyraźnie Twój głos 

Mą ukochaną melodię

Vuohi, 25.04.16