Martwica

Kolory mojej twarzy odeszły tak nagle...

nawet nie spostrzegłam, kiedy to się stało.

Ocknęłam się mierząc w siebie w zwierciadle

bronią w obłudę i samotność ubraną

Sińce pod oczami zdradzają, gdzie padały

ostatnie ciosy łez kamiennych i suchych

gardło ściska smak miłości zgorzkniały;

ledwo się już trzyma wrak serca kruchy...

Martwym jestem sadem, którego drzewa

zbyt silną wonią i zbyt barwnym kwieciem

męczyły pana, który czule je podlewał

traktując, jakby były jedynymi na świecie.

Owoce moje gniją, wdeptane w błoto,

słowa spróchniały w obumarłej korze,

łyse gałązki pokryte siwą tęsknotą,

wciąż wyczekują sadownika w pokorze...

Lecz nie ma żadnego głosu, ani dłoni,

które by mogły pieszczotą troskliwą

przed tą Martwicą me zmysły uchronić

i miłość ponownie uczynić szczęśliwą.

Vuohi, 29.07.16