Wiatr

Skończyło się

a więc mogę już ubrać z powrotem

moją maskę szczęśliwości

przyczepić iskierki uśmiechu

do martwych kącików oczu

Pozwól, że wsunę na siebie

tamtą starą, startą skórę

leżącą w kącie Twojej świadomości

pamiętającą jeszcze słodkie

dni naszego początku

Krzyczeć nie będę

ani dźwięku nie usłyszysz

nie skrzypnie podłoga pode mną

nie trzasną drzwi, ani kot

nie zawyje za mną żałośnie

Skończyło się

użeranie z moimi problemami

leczenie każdej małej ranki

sokiem z Twoich czułości

jestem dla Ciebie za ciężka

Wciśnij klawisz, a zniknę

tak jak zdjęcia i pamiątki

jak rysunek w antyramie

jak krzywo uszyta maskotka

odejdę najciszej, jak potrafię

Już mnie nie boli

nie zrobiłam sobie nawet krzywdy

nie licząc wodospadów łez wylanych

do zaczerwienienia i opuchnięcia

oczu oraz twarzy

Skończyło się

najwyraźniej nie pasuję Ci na zawsze

ani na dobre i na złe, ani w ogóle

tylko tak sobie mówiłeś...

Ty, nie rzucający słów na wiatr.

Vuohi, 19.08.16