Sztuka bycia

W ramie tęczówek obrazy źrenic

łzawe pejzaże nie przestają się mienić

nawadniam krajobraz na ścianie wisząc

gwóźdź w plecy wbity wstrzymuje ran otwartość

Odtwarzam przeszłość zacinając się jak stara płyta

igła czasu żłobi tunel w winylowej mojej skórze

drganie powietrza wprawia w ruch zasuszone ciało

kończyny trzeszczą, szeleszczą paznokcie

Tańczę - odrywam się od ściany

wiruję z obrazami lekko

ze stóp wystukuję nagromadzony niepokój

wytrącam z bioder ciężar odrętwienia

pot zrasza czoło, plecy jasnym płoną ogniem

porzucam skórę i wypalam się do kości

wargę gryząc do krwi poznaję smak wolności

Vuohi, 15.07.20

***

Liże mnie po czole czas zostawiając ślad zmarszczki

w sercu przeszłość nie szamocze się już tak gwałtownie

jedynie jak kałuża po roztopionej kostce lodu

połyskuje gdzieś w oddali

Czasem bardziej się wynurza ta zimna, biała góra

do uszu dochodzą głosy zamierzchłe

zamykam oczy, łykam sen, popijam kołdrą

ramiona okrywają się dreszczem

Uciekam jak najdalej, choć wiem, że to niezdrowe

wrócę, gdy nabiorę sił, by przepłynąć wszystko wpław

może zajmie to miesiąc, może rok lub kilka lat

ale jeszcze nie teraz, jeszcze nie teraz, jeszcze nie

Vuohi, 14.07.20

Ryba

Nie wiem, skąd w mych płucach wzięła się ryba

ciężka i śliska, galaretowato zimna

jakbym połknęła maleńkie jajo zamknięte w słonej kropli

które z czasem nabrało ogona i płetw

Podjada mnie od środka, skubie żołądek i serce

szamocze się roznosząc fale mdłości

aż twarz mi zielenieje, szarzeje - niepodobna sobie jestem

włosy i paznokcie nagle też - niby-łuski

Ciążą mi nogi uczepione tułowia

i tułów na głowie zawiśnięty

ciągnę dzień kolejny rzęsą włócząc po ziemi

wlokę się jakby cięższa, jakby bliższa chodnikowi

Krawężniki wyrastają spod stóp bez uprzedzenia

mury budynków chwieją się, rozstępują i zwężają na przemian

kałuże coś śpiewają, coś nucą, wołają -

chyba cała jestem rybą, rozpoznaję mowę wód

Świat dokoła jakiś wygięty, jakby przybrał kuli kształt

myśli ze słowami się plączą, po tysiąc razy odbijają od ścian

nierealnie i nieswojo krąży wokół okolica

gubię się i znowu wracam do starego punktu wyjścia

Vuohi, 13.07.20

Moje miasto jest cmentarzem

Moje miasto jest cmentarzem

wyjątkowo głośnym i jaskrawym

nie szanuje się tu miejsc, po których stąpa

choć pod ziemią nikt nie spoczywa -

wszystkie trupy na chodnikach

Gdzieś za tamtą kamienicą, leży jeden z naszych spacerów

na pobliskich schodkach trwa rozkład pocałunków

Ty butem strącasz z progu co dzień wychodząc z domu

moje spojrzenie, co się rozbiło o kant Twego oddechu

Ty ze ścian tapetę zdarłeś, gwoździe mych palców odczepiłeś

parapety sterczą łyse, dachy już stóp nie goszczą

splecenia dłoni wylądowały w koszu

gdzieś na wielkim wysypisku gniją nam bezgłośnie

Tramwaj na torach szarpie mną na boki

z dachu przy tym stracą martwą pierś, pięść

co trzymała się kurczowo, niepotrzebnie

umarłej nam przeszłości

Vuohi, 10.07.20

Ciało obce

Wszystkie motyle uciekły

rozleciały się skrzydła pod naciskiem zmierzchu

jak za dotknięciem czarnej, suchej pasteli

zwęgliły się ich główki

Ciało nakazuje myślom przestać płynąć

sercu wyprzeć czucie, stracić pamięć

pod żebrami przestrzeń rozpycha się uparcie

pusty dół łokciami kopie, kolanami drąży

Zatrzymuję się w pół kroku - dostrzegam

że zapomniałam jak oddychać

wszystkie koty znów się zbiegły by mnie przygnieść

tłumiąc krzyk swym gęstym futrem

wpychając ogony do gardła

Usiłuję wypluć kłębek niepokoju, kłak

wraz ze śliną z ust wyciągam resztki skrzydeł -

czy to ta pustka, czy to czucie, czy kochanie, czy smutek

pozbawiają ciągle tchu...?

Vuohi, 05.07.20

Bezręka

Bez udziału mej woli i świadomości

wypisują się moje dłonie -

porzucają palce, pióra, skórę

nie chcą więcej uczestniczyć

w tym dziele zniszczenia

protestują

przeciwko kreśleniu kolejnego obrazka

znanej na pamięć twarzy

nie napiszą następnego, zmyślonego zakończenia

ani dalszego ciągu historii, która ledwo realności się trzyma

jak lichej drucianej poręczy przy wysokich, krętych schodach

i ja też nie bardzo się trzymam

odkąd nie współpracują ze mną ręce

- to dla twego dobra - zarzekają się - dla naszego wspólnego -

być może mają rację

być może wycierpiały nawet więcej

niż serce

Vuohi, 04.07.20

Wysłowienie

Strzępią się moje słowa, zużywają

niewysłuchane, wyrzucone w próżnię jego uszu

w pusty flakon jego żeber, echem odbijają się od ścian

szklanymi kulkami rozbiegają się we wszystkie strony

rozsypane u jego nóg

- depcze mnie raz po raz, a ja i tak nigdy się nie spodziewam...

Jest ich nieskończenie wiele, ciągle tworzę nowe, trwonię nowe

kolejny wiersz, piosenka, list posłany jako wycieraczka

pod jego drogie, bezwzględne stopy

milczące jak złoto i zimne jak głaz

Nieudolnie, co jakiś czas, staram się przerwać ten ciąg

posłuchać głosu rozsądku, który nie lubi się z sercem

a teraz znów w tym samym stoję miejscu

schowały się ślimaki po deszczu, słońce wypaliło trawę

po drugiej stronie - cisza

niechętnie czekam, aż granatowa kurtyna nieba

opadnie

Vuohi, 26.06.20

(za)duma

Czy to za sprawą tabletki nikniesz mi w oczach

czy jeszcze na to za wcześnie

by znieczulenie mogło działać?

Łagodną falą opluwa mnie złość -

najpierw delikatnie muskała kostki i palce u stóp

teraz mogę się w niej pluskać, z przyjemnym dreszczem ekscytacji

- to nowe -

jeszcze nie mam jej po dziurki w nosie

Chyba powiedziałam już wszystko

jeszcze tylko to miasto nie otrząsnęło się z wilgoci

jeszcze ulice nie spłynęły zobojętnieniem

powoli przestaję siebie pytać - co było prawdą, co było

dobre, chciane, złe, wymuszone

nie chcę już nazywać, ani przypisywać wartości

- wszystkie te słowa nas krzywdzą

Dziś nie chcę trzymać Cię za rękę

jestem dumna

jutro, gdy za uściskiem Twym zatęsknię

nie wyspowiadam się pustemu konfesjonałowi Twoich uszu,

nie wyznaczę sobie pokuty,

będę dumna.

Vuohi, 16.06.20