Ryba

Nie wiem, skąd w mych płucach wzięła się ryba

ciężka i śliska, galaretowato zimna

jakbym połknęła maleńkie jajo zamknięte w słonej kropli

które z czasem nabrało ogona i płetw

Podjada mnie od środka, skubie żołądek i serce

szamocze się roznosząc fale mdłości

aż twarz mi zielenieje, szarzeje - niepodobna sobie jestem

włosy i paznokcie nagle też - niby-łuski

Ciążą mi nogi uczepione tułowia

i tułów na głowie zawiśnięty

ciągnę dzień kolejny rzęsą włócząc po ziemi

wlokę się jakby cięższa, jakby bliższa chodnikowi

Krawężniki wyrastają spod stóp bez uprzedzenia

mury budynków chwieją się, rozstępują i zwężają na przemian

kałuże coś śpiewają, coś nucą, wołają -

chyba cała jestem rybą, rozpoznaję mowę wód

Świat dokoła jakiś wygięty, jakby przybrał kuli kształt

myśli ze słowami się plączą, po tysiąc razy odbijają od ścian

nierealnie i nieswojo krąży wokół okolica

gubię się i znowu wracam do starego punktu wyjścia

Vuohi, 13.07.20