Wysłowienie

Strzępią się moje słowa, zużywają

niewysłuchane, wyrzucone w próżnię jego uszu

w pusty flakon jego żeber, echem odbijają się od ścian

szklanymi kulkami rozbiegają się we wszystkie strony

rozsypane u jego nóg

- depcze mnie raz po raz, a ja i tak nigdy się nie spodziewam...

Jest ich nieskończenie wiele, ciągle tworzę nowe, trwonię nowe

kolejny wiersz, piosenka, list posłany jako wycieraczka

pod jego drogie, bezwzględne stopy

milczące jak złoto i zimne jak głaz

Nieudolnie, co jakiś czas, staram się przerwać ten ciąg

posłuchać głosu rozsądku, który nie lubi się z sercem

a teraz znów w tym samym stoję miejscu

schowały się ślimaki po deszczu, słońce wypaliło trawę

po drugiej stronie - cisza

niechętnie czekam, aż granatowa kurtyna nieba

opadnie

Vuohi, 26.06.20