M.

Kwiaty z okazji Dnia Matki
chciałabym Ci podarować ósmego marca,
by przypomnieć, z powrotem przywołać
natchnienie w Twoje palce, czułość w ramiona
- czuję, jakbyś zaginęła sama w sobie, nieświadomie,
potargałaś wiersze i tożsamość zakochanej nastolatki,
wypchnęłaś z siebie dziecko wiecznie nie dość ukochane...

To nieważne - ramionami wzruszasz, jakbyś chciała
strącić z barków ciężar żalu, bagaż błędów,
których starasz się nie widzieć, bo zbyt bolą,
rozpalają Ci dłonie i krtań, znowu krzyczysz
stojąc na granicy łez...

Kwiaty na Dzień Kobiet najpierw chciałabym Ci dać
pierwszego czerwca, by tej dziewczynce w Tobie
pokazać, że jest ważna, że Ty jesteś, niezależnie
od tego czy do ojca czy do matki podobna, na miłość
ich obojga zasługuje Twoje serce.

Gdy miałam osiemnaście lat, napisałam Ci piosenkę,
choć mój pamiętnik przez tyle czasu zbierał drżące słowa
mierzące w Ciebie jak pociski, w tej piosence
chciałam nas razem stworzyć od nowa, poza kręgiem
wzajemnych zranień przekazywanych z pokolenia na pokolenie,
przerwać ciąg goryczy przelewanej z babki na matkę, na córkę
lecz mój obraz się podziurawił.

Listy, które pisałam do Ciebie, pisałam dłońmi Twoimi,
które Ty wyciągałaś do swojej matki, która też tymi dłońmi
gładziła święte obrazki wsparta o kolana prababki
- my wszystkie po sobie, kolejno
te same słowa, ucieczki, powroty, grymasy, uśmiechy...

Kiedyś podaruję Ci bukiet z okazji Dnia Babci
- zaniosą go moje dzieci, moje córki
ucałują Cię serdecznie i lekko, aż wyrosną Ci skrzydła, zrozumiesz,
że się udało
uwolnić nam wszystkim.

Vuohi, 08.03.21