O czym nie wiedzą gołębie

Gdy rozsypuję ziarna ciszy cierpliwie czekam
aż zawyją chodniki odezwą się ulice i ptaki
a Ty napiszesz list długości alei
na papierze własnej skóry

Na wiosnę przeciskają się przez szczeliny w betonie
moje palce spragnione słońca
niezadeptane przez listonoszy niewydziobane
przez pocztowe gołębie
ziemia milczy

Gdy otwieram oczy cierpliwie czekam

aż sen przeminie i zsunie czarne skrzydła
z moich powiek
a Twoje dłonie opuszczą moje ciało bezpowrotnie
odpłyną zostawiając brzeg usłany muszlami

kilkadziesiąt uszu rzuconych w piach
cierpliwie czeka na najmniejszy dźwięk
na znak

Vuohi, 26.10.21