Wielbłąd

Nie zmieniło się nic, prócz okładki

wyremontowałeś sobie starannie, sam

swój pozornie delikatny sposób bycia

a ja znów tak łatwo w to uwierzyłam

że ten nowy mebel w Twojej piersi, to serce

że tym razem nagle poczuje więcej

Przepraszam za moją gorzką ocenę

jednak pojąć nie umiem braku empatii

- współczujesz tylko, gdy Ci jest po drodze

nie nadwyrężasz kończyn w spacerach na około

nie wytężasz wzroku by zobaczyć więcej barw

niż tylko czerń, biel i szarość

Tu tkwi cały mój problem -

ja zawsze dopowiadałam sobie dalszy ciąg

do pourywanych zdań i westchnień

obciążałam słoną masą każdy suchy listek rzucony na wiatr

przelewałam kaktusy, przesładzałam czarną kawę

- mój wielobłąd

Pozostają mi garby przepełnione łzami

łudzę się, że tym razem wyczerpię je do cna

w drodze przez pustkowie Twoich słów

utwierdzam się, wpisuję w kamień - to jest słuszne

nie mówić do kogoś, kto nie odpowiada

nie mówić, skoro nie słucha

Vuohi, 14.06.20

Podróże w czasie

Grawitacja coraz rzadziej upomina się o moje stopy

niebo nie opiera się obecności mego czoła wśród chmur

unoszę się dzięki miękkości czerwcowego, nocnego powietrza

światła lamp chwytam połową oka

drugą patrzę w przeszłość

rowerem mknę przed siebie

rozszczepiam się

Od czasu do czasu upadam

ciężkimi kroplami deszczu

podnoszę się ranną rosą

Od czasu do czasu wypadam

poza objęcia Ziemi i ląduję na Księżycu

skąd niemożliwy wydaje się świat

W nogi jak w żagle dmie wiatr

naraz rozpędzam się, zatrzymuję i cofam -

ten dzień umarł bezbarwnie i cicho

z zaskoczenia napadł go zmierzch

płynę obłokiem wspomnienia

po rzece rzeczywistości i nie wiem

jak długo ani dokąd

trwam

Vuohi, 13/14.06.20

Teatr

Opadam wraz z żaluzją Twojego spojrzenia

odkładam słuchawkę, zaciskam powieki

kończy się nasza sztuka, umiera przedstawienie

kurtyna zamiata wszelkie brudy pod dywan

zasłania prawdę po każdym spektaklu, jaki odstawiają nasze usta -

każde z nas szemrze swoje, nuci, mruczy, stęka, szlocha

po czym rozchodzimy się, jak nielubiący się aktorzy

i już nikt nie bije nam braw

wracamy do swych wygodnych domów po przeciwnych stronach miasta

Wiem, że kiedyś ściągasz tę maskę

choć nigdy przede mną

I Ty wiesz, że ja jej wcale nie noszę

choćbym chciała - nie umiem

chciałabym tylko wiedzieć, czy kiedykolwiek naprawdę to czułeś:

moje wszystkie monologi nie były wyuczone

płynęły szczerą rzeką słów, tylko w Twoją stronę

Vuohi, 12.06.20

***(Gdyby tylko mogło wchłonąć mnie wspomnienie)

Gdyby tylko mogło wchłonąć mnie wspomnienie lub sen

wybrałabym jedno z tych najcieplejszych

i nie pozwoliła rozedrzeć tej iluzji żadnym podmuchom trzeźwości

- być może niewiele miałoby to wspólnego z prawdziwym życiem

jednak jaka to różnica, gdy tkwię w wiecznym poczuciu odrealnienia

Nie pozwoliłabym Ci patrzeć na mnie w ten lodowaty sposób

ujęłabym Twoją dłoń i przycisnęła do swego serca

przelewając wrzącą miłość prosto w Twe źrenice

i nie bałabym się tańczyć, ani mówić, czego pragnę

nauczyłabym się latać dzięki skrzydłom, które mi utkałeś

ciągnącymi się nićmi słodkich słów

wbijając igły od czasu do czasu, bo gdybym zapomniała czym jest ból odleciałabym od Ciebie za daleko

I nigdy byś ich nie odebrał, nie podeptał nieczułością

bo w moich snach zawsze jesteś dobry

boleśnie piękniejszy, niż kiedykolwiek

I nigdy bym się nie obudziła, by znów sobie przypomnieć

jak po każdej nocy, że nawet nie potrafisz ze mną rozmawiać

tylko jak lustro odbijasz mój wyraz

tylko jak pusty pokój odsyłasz mi echo

Vuohi, 12.06.20

***(Nim nadejdzie paraliż kończyn)

Proszę, zabij mnie, nim nadejdzie paraliż kończyn

spowodowany taszczeniem tego, czego nie mogę udźwignąć

nim pęknie kręgosłup pod bagażem bezmiaru miłości, o zbyt wielu adresatach

- tak, wiem, mrówka potrafi unieść obiekt pięć razy cięższy od niej samej

a gdzieś na ulicach, na każdym kontynencie, w każdym kraju i mieście

ludzie umierają z głodu i chorób, o wiele gorszych, niż mój kaprys

a jednak proszę Cię, zabij

rozetnij na pół te dwie części mnie, które nigdy nie chciały być razem

zwróć mi wolność, podaruj spokój

tylko nie każ mi decydować, w jaki to się stanie sposób

Choćbym wetknęła palce do gardła

nie zdołam wyrzucić z siebie tych bezczelnych myśli -

nie mogąc zasnąć o wiecznym marzę śnie

mijam pachnące gałęzie bzu

i przypominają mi woń pogrzebnych wieńców

a każda drobna ranka lśni pociągająco

każda wysokość jest mierzona konsekwencją upadku

Tak pięknie różową suknię przybiera dziś niebo

tak okrutnie, szkarłatnie tnie mnie kolejne wspomnienie

pamiętam wszystko do bólu

bo mój wielki, przesadny zachwyt jest bratem wielkiej, przesadnej rozpaczy

Chciałabym odetchnąć nie czując głazu zgniatającego pierś

nie widzieć w każdej decyzji tysiąca opcji i kolejności zdarzeń

nie żyć w nieustannym zanurzeniu w przeszłości

móc się poruszać swobodnie - nie czuć "zbyt wiele" już nigdy

zasnąć

Vuohi, 10/12.06.20

Rozdwojenie

Zapach dojrzałych truskawek wypełnia wieczorny tramwaj

wagon prawie pusty pozwala mi na łzę

co z łoskotem się rozbije u mych stóp

lub wsiąknie w kołnierz na cały głos

przyglądam się rozdwojonej końcówce włosa

rozstraja mnie ta czerwcowa aura

rozwarstwia coroczne czekanie na koniec, co przychodzi raz po raz

rok w rok paląc skórę namacalnym wspomnieniem żaru

Powoli tracę chęć na wgryzienie się w truskawki

powoli tracę zachwyt wywołany zachodzącym słońcem

umiera we mnie smak

wszystko sprowadza się do jednego, a raczej do dwóch

przeciwległych poszarpanych końców

lub może zakończeń nerwowych

Przyglądam się rozciągnięciu mego serca -

środek powoli pęka

rozdwojona końcówka miłości

winna być ścięta.

Vuohi, 10.06.20

Głośność łzawienia

Powstrzymuję łzy tak mocno, że oczy chcą mi wybuchnąć
rzucić granatem zostawiając bolesne sińce na powiekach
chcą same sobie nabić śliwę, soczyście fioletową
wyłamać kraty rzęs, powalić warstwy zahamowań
- przepełnia je agresja godna motyla
któremu ktoś zabronił latać, dając wielobarwne skrzydła

Nie chcę tak żyć, a jednak wbrew mnie ktoś nauczył
moje usta wyśmiewać pociąganie nosem
ktoś wpoił moim płucom, że to śmiesznie głupie
trawić na głos słowa, oddychać barwą myśli
ktoś zaprogramował moje ciało na sztywność
wobec wszelkich podmuchów emocji

A ja pragnę tylko kochać się na głos
tańczyć w rytm muzyki, którą noszę w głowie
złapać wierzby za dłonie i wróżyć im z liści
kiedy mam na to ochotę, rzucić się biegiem przed siebie
uciec wtedy, kiedy będzie trzeba, przed niechcianym
a nie tylko biernie patrzeć, stać na cudze przykazanie

Powstrzymuję gniew, bo wiem, że jest niedźwiedziem
wygłodniałym po całym życiu w Zimie, w ciemnej jaskini
- być może kiedyś przyjdzie dzień, że go oswoję
a on zaryczy, wydając z siebie całą głośność łzawienia
i poleją się potoki wszystkich lat spędzonych w odrętwieniu
opłuczą rany, wypełnią doły wykopane w milczeniu


Vuohi, 05.06.20

Do Ciebie

Drogi Deszczu,
Twa nieprzerwana obecność napełnia mnie chłodem
zobojętnia kwaśny smak niedojrzałych owoców
przelewa w ustach czarę goryczy
mam apetyt tylko na słony żal i wstyd
choć niełatwo się w nie wgryźć - jakby nie miały materii
jakbym nie mogła ich dotknąć, podobnie jak Ciebie
pomimo odczucia kropli w każdym miejscu ciała

Wbijam paznokieć w skórkę wieczoru
zachód sączy się z półokrągłej ranki
chcę tym rytuałem przywołać namiastkę Słońca
odczuć je mocniej, niż poprzez domniemanie Chmur
rozdzielam owoc swej melancholii na cząstki
sok z pomarańczy zamyka w sobie upływ czasu
zapach od Zimy do Lata, spływa po palcach

Drogi Deszczu,
nie mam Ci za złe, wszystko wybaczam
przecież sama narzekałam na Suszę pod oczami
ubrania tak obco lekkie, nienasiąknięte Tobą
- dziękuję, że jesteś, byłeś i będziesz
choćby cząsteczką, co się dorwie skarpetki
włamując przez nieszczelną podeszwę buta

Kocham Cię w ten cichy, smutny sposób
w jaki na przekór wielbicielom Słońca
żywi się sympatię do Śniegu i Burz
kocham Cię trwale, bez końca
tak jak w przyrodzie krąży woda
- wierzę, że na przestrzeni lat piliśmy nawzajem swoje łzy -

Vuohi, 05.06.20

***

Zagraj dla mnie, proszę

rozbieganymi dłońmi przyciskaj klawisze ust

- spraw, że powiem -

za struny włosów szarp do woli

dostrój mnie do siebie

i wygraj nam to życie

w którym się wykluję ze skorupy przeszłości

narodzę się na nowo w rękach tym razem Twoich

wówczas razem zaśpiewamy, wyśpiewamy nam sto lat

tak jakby nigdy do uszu się nie wkradł

żaden fałsz

Vuohi, 04.06.20

O ustach

Wyszły na spacer

wszystkie podbródki, policzki i wąsy

i wyszły na jaw

wszelkie grymasy, uśmiechy i dąsy

to jest życie pełną gębą

oddychanie wolną piersią

Stęskniłam się za Wami -

robionymi do szyb tramwajowych dziubkami

bardzo mi Was brakowało -

ust sączących z kubków kawę i kakao

po tak długim czasie

w którym nam przyszło buzię kryć

czy umiemy już ze sobą rozmawiać

czy nadal tylko mówić?

Vuohi, 02.06.20

Pokój

Rankiem przechodzę przez Przedpokój

uchylone drzwi rzucają na mnie żółte pasmo światła

tę niedzielę smarujesz masłem, rozbijasz jajko o brzeg jedenastej

- znowu nie wstaliśmy wcześniej -

okład z torebek po czarnej herbacie pociesza oczy

ciężko się wyrwać z objęć kanapy, bliskości poduszek i koca

tymczasem przez uchylone okno wkrada się Zachód

Twoja miłość trzyma dach - nie pozwala wichurom go porwać

i moja miłość podpiera sufit, i ścianom nie pozwala pękać

ten dom z naszych czułości

z kłótni i śniadań, z herbaty i rozwieszanych prań

tak bardzo się boję, że się podziurawi

pod natarciem strzałów

tak bardzo się boję, że się rozpadnie

pod naciskiem jakiejś wojny

Przytul mnie jak umiesz najmocniej

obiecaj mi ten Pokój

obiecaj, że zostanie -

Vuohi, 31.05.20