Rozdwojenie

Zapach dojrzałych truskawek wypełnia wieczorny tramwaj

wagon prawie pusty pozwala mi na łzę

co z łoskotem się rozbije u mych stóp

lub wsiąknie w kołnierz na cały głos

przyglądam się rozdwojonej końcówce włosa

rozstraja mnie ta czerwcowa aura

rozwarstwia coroczne czekanie na koniec, co przychodzi raz po raz

rok w rok paląc skórę namacalnym wspomnieniem żaru

Powoli tracę chęć na wgryzienie się w truskawki

powoli tracę zachwyt wywołany zachodzącym słońcem

umiera we mnie smak

wszystko sprowadza się do jednego, a raczej do dwóch

przeciwległych poszarpanych końców

lub może zakończeń nerwowych

Przyglądam się rozciągnięciu mego serca -

środek powoli pęka

rozdwojona końcówka miłości

winna być ścięta.

Vuohi, 10.06.20