Teatr

Opadam wraz z żaluzją Twojego spojrzenia

odkładam słuchawkę, zaciskam powieki

kończy się nasza sztuka, umiera przedstawienie

kurtyna zamiata wszelkie brudy pod dywan

zasłania prawdę po każdym spektaklu, jaki odstawiają nasze usta -

każde z nas szemrze swoje, nuci, mruczy, stęka, szlocha

po czym rozchodzimy się, jak nielubiący się aktorzy

i już nikt nie bije nam braw

wracamy do swych wygodnych domów po przeciwnych stronach miasta

Wiem, że kiedyś ściągasz tę maskę

choć nigdy przede mną

I Ty wiesz, że ja jej wcale nie noszę

choćbym chciała - nie umiem

chciałabym tylko wiedzieć, czy kiedykolwiek naprawdę to czułeś:

moje wszystkie monologi nie były wyuczone

płynęły szczerą rzeką słów, tylko w Twoją stronę

Vuohi, 12.06.20