Podróże w czasie

Grawitacja coraz rzadziej upomina się o moje stopy

niebo nie opiera się obecności mego czoła wśród chmur

unoszę się dzięki miękkości czerwcowego, nocnego powietrza

światła lamp chwytam połową oka

drugą patrzę w przeszłość

rowerem mknę przed siebie

rozszczepiam się

Od czasu do czasu upadam

ciężkimi kroplami deszczu

podnoszę się ranną rosą

Od czasu do czasu wypadam

poza objęcia Ziemi i ląduję na Księżycu

skąd niemożliwy wydaje się świat

W nogi jak w żagle dmie wiatr

naraz rozpędzam się, zatrzymuję i cofam -

ten dzień umarł bezbarwnie i cicho

z zaskoczenia napadł go zmierzch

płynę obłokiem wspomnienia

po rzece rzeczywistości i nie wiem

jak długo ani dokąd

trwam

Vuohi, 13/14.06.20