Pokój

Rankiem przechodzę przez Przedpokój

uchylone drzwi rzucają na mnie żółte pasmo światła

tę niedzielę smarujesz masłem, rozbijasz jajko o brzeg jedenastej

- znowu nie wstaliśmy wcześniej -

okład z torebek po czarnej herbacie pociesza oczy

ciężko się wyrwać z objęć kanapy, bliskości poduszek i koca

tymczasem przez uchylone okno wkrada się Zachód

Twoja miłość trzyma dach - nie pozwala wichurom go porwać

i moja miłość podpiera sufit, i ścianom nie pozwala pękać

ten dom z naszych czułości

z kłótni i śniadań, z herbaty i rozwieszanych prań

tak bardzo się boję, że się podziurawi

pod natarciem strzałów

tak bardzo się boję, że się rozpadnie

pod naciskiem jakiejś wojny

Przytul mnie jak umiesz najmocniej

obiecaj mi ten Pokój

obiecaj, że zostanie -

Vuohi, 31.05.20