Trwanie

Nie dostrzegam upływu czasu

kiedy przeszła zima, kiedy nastało lato

nie wiem, że świt, dopóki do brzegu powiek nie zawita

mleczne światło

nie wiem, że noc, dopóki okien z hukiem nie zamknie

ciemności dech

Dla mnie liczą się śniegu i kwiatów płatki

promień słoneczny i zmarszczka od uśmiechu

dla mnie istnieją tylko złote ziarnka piasku

nie szklana klepsydra, co trzyma je w ryzach

Nie dostrzegam upływu lat

pamiętam tylko deszcze, słońce i wiatr

ptaki o czwartej budzące ze snu

kołysanie hamaka o dwudziestej trzeciej trzy

włos, co się przykleił do ust

i dłonie, co z miłością wmieszały w herbatę miód

Vuohi, 31.08.20

Nie ma już miejsca dla Nas

Te wszystkie przypadki, zbiegi okoliczności lśniące przeznaczeniem

mieniące się w kalejdoskopie zdarzeń

nawlekam na nić - układam szkiełka jak koraliki kalecząc palce

tyle lat - bez sensu

Przecież to moje poruszenie

wprawia w ruch mechanizm, maszynę połączeń

wibracje mych myśli naginają rzeczywistość wpasowując ją w kontur

jednego człowieka, w ramy Jego ramion, w zarys Jego twarzy

To się nie dzieje z woli wszechświata

- znajduję to, czego uparcie szukam, by połączyć w całość

beze mnie ten łańcuch nie posiada początku i końca

życia w niego tchnąć nigdy nie powinnam

ani czynić go pętlą wiszącą na szyi

Niech to się stanie z woli mej głowy

i serca, niech się zatrzyma ten wiatr

niosący mnie w miejsca z przeszłości

jak ziarno rzucający me stopy

w Jego, pozbawiony mnie, świat

Vuohi, 31.08.20

Dziękuję

Czwarta rano

budzik już tak bardzo nie boli

można powiedzieć, że wcale go nie ma

albo że jest już dziewiąta

Nie boli, bo jesteś

a podnoszenie powiek równocześnie

wydaje się znacznie lżejsze, łatwiejsze

i wstawanie we dwoje nalewa w nogi sił

Kuchnia brzęczy metalowym garnkiem

radio trzeszczy, jajko podskakuje w wodzie

maluję rzęsy i te rzęsy też mniej oporne, ospałe

gdy Twa obecność nieuśpiona im towarzyszy

Droga tramwajem przyjemna i lekka

nawet bez wypicia kawy, bez książki

spokój od wewnątrz brzuch ogrzewa

świadomość, że jesteś karmi mi serce

Vuohi, 26.08.20

W przeddzień

Strach przed zdmuchiwaniem świeczek przyszedł z czasem

nie był wrodzony, podobnie jak postępujące umniejszanie siebie

zeszłoroczne życzenia opadły liśćmi na ziemię

zbrązowił, rozdrobnił, pochłonął je czas

a wcześniejsze uległy przedawnieniu

jak tegoroczny śnieg, który zapomniał przyjść

- reszty nie pamiętam

Co takiego jest w rytuale krojenia tortu

i czy jest to ważniejsze, niż codzienna bliskość i czułość ludzi

gdy tak wielu z nich tylko od święta pośle czek na sto lat

w nienamacalnej cyfrowej kopercie

Co takiego niosą wierszyki klepane jak pacierz bezmyślnie

szczere czy fałszywe uprzejmości

i czy jest to bardziej potrzebne niż uśmiech najbliższych

niż wyczekane słowo, rzucone choć ten jeden raz

od kogoś istotnego, kto jakoś...nigdy nie pamięta

i czy ważność kogoś takiego nie powinna posiadać daty końca...?

Czekam, aż to przeminie

- ubrana w nadzieję, gotowa do wejścia

w kolejny rok

Vuohi, 26.08.20

Wirtualny Pogrzeb

Nie zdążyłam na pożegnanie

gdy rozstawały się ze sobą nasze usta

gdy rozchodziły się dłonie

opieszałość myśli znów mnie zgubiła

Nogi dawno już sobie poszły

a głowa na rozciągniętym karku wisi

włóczy się jak kula na metalowym łańcuchu

nie rozumiejąc biegu zdarzeń

Rozsypałam się w czasoprzestrzeni

z jednym okiem na przeszłość, drugim na teraz

nie odnajduję się we własnym ciele -

przecież jak to się stało, że nagle Ciebie obok zabrakło?

Kolejne dni z brutalnością wnoszą do głowy świadomość

ubłoconymi buciorami depcząc bezpieczną miękkość snów

jeszcze wczoraj dźwięczy mi w uszach

a już jutro świta szepcząc "to nie wczoraj, a parę lat wstecz..."

Nie dowierzam, wypieram się, nie chcę

- to na nic. Muszę poszukać innego rozwiązania -

chciałabym mieć zdolność wciskania guzika

taką dziecinnie prostą niby

i choćby teraz, z opóźnieniem, wcisnąć ten właściwy:

"Usuń wydarzenia z osi czasu"

Proszę, zniknij.

Vuohi, 21.08.20

Obcy

Uczę się uśmiechu - zaciskam odsłonięte zęby

nie otrzymuję pochwały, choć staram się najmocniej

choć nawet nie wiem dlaczego społeczeństwo potrzebuje

rozciągnięcia warg, by mnie zaakceptować

Ja muszę tolerować świat takim, jakim jest

mimo, że według mnie zbyt mocno pachną ludzie

światła i dźwięki wpędzają mnie w panikę, której nie mogę przegonić

bo powiedziano mi, że nie przystoi wymachiwać rękami i piszczeć

Są dni, w które nie mam siły na walkę o uznanie

i wracam do kąta - najlepszego, cichego przyjaciela

który pozwoli mi być sobą i spokojnie się kiwać

liczyć w głowie śrubki i żarówki

szeptać nazwy poszczególnych elementów

Obcy, niedopasowany do reszty

przybysz z innej, odległej planety

- nie dostanę dziś naklejki, ani cukierka

bo nie chciałem się bawić

Vuohi, 13.08.20

Przykazanie

Marzy mi się miłość powszechna

nie znająca wyjątków i uprzedzeń

wrodzona i naturalna - jak posiadanie serca

obowiązkowa i konieczna - jak napełnianie tlenem płuc

Marzy mi się miłość powszednia

ważniejsza dla człowieka niż chleb

taka, którą spożyje i przejrzy na oczy

dostrzegając to, co najważniejsze

Zobacz

jak wiele ich jest w nas

jak wiele mnie jest w Tobie

jak wiele Ciebie jest we mnie

Wybacz

i pokochaj bliźniego bardziej niż siebie samego

i nie czyń drugiemu co Tobie niemiłe

Vuohi, 11.08.20

Okno

Był czas, gdy pod Twym oknem

myślą podcinałam sobie żyły, wieszałam się na poręczy

rzucałam w przepaść z parapetu na parterze

bezdenną otchłanią były Twe oczy, a ja życie chciałam oddać

za jeden z ich odcieni migoczący

Pięść kolejnego wdechu waliła w pierś, jak dzwon

metalowe serce głoszące donośnie swą wolę

naraziłam się Tobie nieraz, narzucając się nie w porę

nie umiejąc nigdy odejść na czas, zacisnąć ust

Były noce, które wychwalałam, nadając im blask jaśniejszy od dnia

i te, które czarną kotwicą strącały mnie w najmętniejsze wody umysłu

tracąc głowę pragnęłam móc umrzeć u Twych stóp, byś mnie dostrzegł

by z tych wszystkich obiecanych uczuć, błysnęła choćby litość

Błyskawica współczucia rozcinająca ciężką obojętność

burze wypłukały ze słów moje kości, czyniąc szkielet jeszcze bardziej kruchym

ruch ostateczny należał do Twej dłoni - postawiła kropkę -

był czas, gdy marzyłam o śmierci pod Twym oknem...

Vuohi, 06.08.20

Listy

Nalewam do oczu atrament chcąc do Ciebie napisać

trzepotem rzęs, drżeniem powieki, lśnieniem źrenic

sińce pod oczami fioletowo-niebieskie

na blado-kremowej kartce twarzy

Piszę list za listem, choć nie przyklejam znaczków

nie używam kopert, nie chodzę na pocztę

i staram się zgadnąć, co teraz nosisz w głowie

uszczknąć choćby piórko ze skrzydeł Twych myśli

Dziś stałam na schodach niepotrzebnie, zbyt długo

z ciekawości czekając, aż coś się wydarzy

sprawdzając, czy życie da mi jeszcze jakiś znak

gdy tkwię w miejscu posłania pierwszego z naszych listów

z oczu do oczu, bez użycia słów

- nie stało się nic -

Vuohi, 27.07.20

Zawsze chciałam umieć tańczyć

Zawsze chciałam umieć tańczyć

przestać się bać, że poruszenie nóg

wywoła lawinę, co się stoczy prosto z gór

i lodowym uściskiem skuje mnie na amen

Marzyłam o płynności ruchów

ramion, bioder, głowy oraz stóp

lecz zawsze zamieniał mnie w kamień

dźwięk muzyki, dotykał do bólu serca

zaciskał pętlę wokół szyi, paraliżując

Naprawdę, zawsze chciałam umieć tańczyć

a gdy podnosiłam dłonie, nogi przestawiałam w rytm

kąciki oczu stawały w ogniu, myśli wirowały w sen

unosiłam się nieprzyjemnie i wcale nie ciałem

Czy to jakaś zbrodnia, czy to jakaś ułomność

czemu człowiek nie może choćby drgnąć, gdy tego pragnie

czemu cierpi i rozkleja się mu wszystko jakby zrobiony był z papieru

ręce opadają, usta i żebra nie trzymają się na kleju

- zbyt mocno otwiera się pierś

Vuohi, 26.07.20

Niepokoje przy stole

Rzucam w Ciebie spojrzeniem płaskim

cienkim jak talerz, białym i pustym

uderzam rozbijając naczynia krwionośne

zapominam o głodzie

Po naszej ostatniej wieczerzy

niesmak ugrzązł w ustach

tłuste plamy na obrusie

łypią paskudnym okiem

Wykrzyczałam słowa palące wargi jak pieprz

zalegające w gardle niczym ości

- odpowiedziały mi jedynie okruszyny, drobinki porcelany

ale nie chcę już dłużej przeżuwać przeszłości

Vuohi, 22.07.20