Okno

Był czas, gdy pod Twym oknem

myślą podcinałam sobie żyły, wieszałam się na poręczy

rzucałam w przepaść z parapetu na parterze

bezdenną otchłanią były Twe oczy, a ja życie chciałam oddać

za jeden z ich odcieni migoczący

Pięść kolejnego wdechu waliła w pierś, jak dzwon

metalowe serce głoszące donośnie swą wolę

naraziłam się Tobie nieraz, narzucając się nie w porę

nie umiejąc nigdy odejść na czas, zacisnąć ust

Były noce, które wychwalałam, nadając im blask jaśniejszy od dnia

i te, które czarną kotwicą strącały mnie w najmętniejsze wody umysłu

tracąc głowę pragnęłam móc umrzeć u Twych stóp, byś mnie dostrzegł

by z tych wszystkich obiecanych uczuć, błysnęła choćby litość

Błyskawica współczucia rozcinająca ciężką obojętność

burze wypłukały ze słów moje kości, czyniąc szkielet jeszcze bardziej kruchym

ruch ostateczny należał do Twej dłoni - postawiła kropkę -

był czas, gdy marzyłam o śmierci pod Twym oknem...

Vuohi, 06.08.20