W przeddzień

Strach przed zdmuchiwaniem świeczek przyszedł z czasem

nie był wrodzony, podobnie jak postępujące umniejszanie siebie

zeszłoroczne życzenia opadły liśćmi na ziemię

zbrązowił, rozdrobnił, pochłonął je czas

a wcześniejsze uległy przedawnieniu

jak tegoroczny śnieg, który zapomniał przyjść

- reszty nie pamiętam

Co takiego jest w rytuale krojenia tortu

i czy jest to ważniejsze, niż codzienna bliskość i czułość ludzi

gdy tak wielu z nich tylko od święta pośle czek na sto lat

w nienamacalnej cyfrowej kopercie

Co takiego niosą wierszyki klepane jak pacierz bezmyślnie

szczere czy fałszywe uprzejmości

i czy jest to bardziej potrzebne niż uśmiech najbliższych

niż wyczekane słowo, rzucone choć ten jeden raz

od kogoś istotnego, kto jakoś...nigdy nie pamięta

i czy ważność kogoś takiego nie powinna posiadać daty końca...?

Czekam, aż to przeminie

- ubrana w nadzieję, gotowa do wejścia

w kolejny rok

Vuohi, 26.08.20