Zegar

Mówisz mi, że wystarczy chcieć, by zapomnieć,
a przecież wspomnienia wyrastają ze mnie jak kończyny
- niewyrywalne, ale gdyby się ich pozbyć, poodcinać skrupulatnie
i tak pozostałyby bóle fantomowe.

Wracam na tarczy; mimo dawno skończonej wojny
ja wciąż wyliczam straty. Ramiona jak wskazówki
ze spokojem suną w przyszłość - widzę ją, jak przez mgłę,
a Ty mówisz, że wystarczy chcieć, by się podnieść...

Być może mam nadal sprawne nogi, kręgosłup na tyle mocny,
by unieść jeszcze jedną miłość i nie wypuścić jej z rąk już nigdy...
Wdycham więc kolejne godziny, wypluwam przeszłość,
i tak jak mówisz - teraz wystarczy, że chcę;

zeruję czas.

Vuohi, 24.07.21