Czas słoneczny

Mój Najmilszy, promień Twoich pocałunków

rozświetla mi skórę

odgarnia z czoła burzową chmurę

jakby to był tylko cienki włos - nie przeszłość

osusza słony deszcz Twoja złota dłoń

krople wnikają w zmęczoną skroń

a ja bezwstydnie się silę na grad

Tak bardzo mi Cię żal, że mnie kochasz

- nawet znając na pamięć

Twe dobroczynne działanie

wciąż Ci nie umiem spojrzeć w oblicze

tylko mrużąc oczy wyczekuję Księżyca

za każdym rogiem, aż odbije Twój blask

i owlecze mnie chłodem na swój czas

Jaki to wszystko ma sens -

oscylowanie między Nocą a Dniem

przecież się nie rozdwoję

choćby mnie rwały na tysiąc, na sto

strzępów uczuć i pragnień

wybierać - nie potrafię...

Vuohi, 20.05.20